Ξέρεις; Σοβάρεψα! Και δε μου πάει!

Ξέρεις; Θύμωσα! Και δε μου πάει!!   

Γιατί το χαμόγελο μού ανήκει! Όπως και το δάκρυ! Γιατί αυτά είμαι εγώ!

Πάνε πακέτο με την ψυχή μου, -σ' αρέσει δε σ' αρέσει!

Αυτά είναι η δύναμή μου, η ελευθερία μου, -σ' αρέσει δε σ' αρέσει!

Κι όσο πας να μου τα περιορίσεις, τόσο αντρειώνομαι!

Πάρε μου ο, τι θες!

κακομοίρη μου!  που νομίζεις πως αφαιρώντας το από εμένα,

προστίθεται σε σένα...

Χαχα! Μ' έκανες και γέλασα!

Αυτά που σου λείπουνε δεν αποκτιούνται κλέβοντας, φίλε!

Η ζωή μου όλη

μέσα στη φορμόλη

γύρω-γύρω όλοι

να με νουθετούν

να με συμβουλεύουν, να με συρρικνώνουν

να με καθοδηγούν...

Η ζωή μου όλη

είχε λίγη σχόλη...

δεν κάνω όλο τον απολογισμό

μη χάσω το λογαριασμό...

Τώρα πια όμως επιμένω: δε θα περιμένω

να μου δώστε πίσω τα φτερά μου

για να ξανάβρω την υγειά μου.

Είμαι κάρβουνο αναμμένο!

μην πλησιάσετε! εσείς θα χάσετε!

Κάνε, Θε μου, τούτο το ρίγος που με διαπερνά

να ναι το χαμένο σφρίγος

 και να μην κυλίσω στα «ξανά και ξανά»...

Κάνε τούτη η απογείωση, η έξαρση,

να μην έχει εγωισμό, μην έχει έπαρση...

Επί τέλους να εκτοξευτώ

άλλο να μην ξοδευτώ...

Να βλέπω  την τύχη μου την απέραντη, την ευλογία

που μέσα από λαβύρινθους, σπηλιές και δυσπραγία

φτάνω στο Φως το αξόδευτο

που χρόνια το περίμεναν

οι ίσκιοι μου, τα λάθη, οι αδυναμίες και τα πάθη μου...

Κάνε με όλα τούτα να αγαπήσω

το γόρδιο δεσμό μου -επί τέλους- να λύσω...

Κάνε με ν' αγαπάω, ν' αγαπάω, ν' αγαπάω... 

γιατί δίχως αγάπη και συμπόνια

 πού μπορώ να πάω;

Κάνε με να δέχομαι,  να διακρίνω από μακριά

πως ο, τι καλό ή κακό ήρθε ή θα ρθει εμπρός μου

είναι και ο θησαυρός μου...

Βοήθησέ με Θε μου,

ο, τι αθώο και όμορφο να περισώσω

να πάψω να πουλάω την ψυχή μου όσο-όσο!

Η ζωή μου όλη

κάθε ώρα λιγοστεύει

τα όνειρα ληστεύει

και με ξεγελά.

Κάνε να μη χρειάζομαι

όνειρο κανένα

και πάντα να στοχάζομαι

πως η ζωή είν' το ύψιστο δώρο για μένα.

Θε μου για άλλη μια φορά

-ξέρεις εσύ-, μη με πάρεις στα σοβαρά!

παίζουνε μέσα μου η λύπη κι η χαρά!

όμως,  αν τίποτα δεν έχεις κέφι να μου κάνεις

μη με ...αποκάνεις...

άφησέ  μου τουλάχιστον

τούτη την αξιοσύνη

που τη λένε ευγνωμοσύνη...

Αχ! Επί τέλους το πήρα στα χέρια μου, στην αγκαλιά μου!

Μήνες το 'χα μες στα σπλάχνα μου, τα βράδυα να με κλωτσάει, τις μέρες να το περιφέρω με έγνοια...

Και νατο τώρα...  Μου το σένιαραν και  μου το έστειλαν για τις «τελικές διορθώσεις», πριν το πάρουν κι οι αναγνώστες  στη δική τους αγκαλιά!

Καλέ, τι να διορθώσω απ' αυτό το κουκλί; Υπάρχει μάνα που δεν έχει το μωρό της για το  ωραιότερο του κόσμου;

Και μάλιστα αποφάσισα να το βγάλω στο φως της ...δημοσιότητας.

Να το νταντέυω, να το παινεύω, να  μην το ...συμμαζέυω! 

Κι όχι σαν τα μεγαλύτερα αδερφάκια του,  που τα απομάκρυνα από μένα,  αμέσως μόλις γεννήθηκαν!

Όσο μεγαλώνω γίνομαι πιο υπεύθυνη μαμά!

-Μα όχι βέβαια! Πού να σ' ακούσω; Δεν έχω αυτιά!

-Πού είσαι; Πώς είσαι;

-Υπάρχω! Γύρω σου! Κολυμπάς μέσα μου! Αυτό να σου φτάνει και να σου περισσεύει!Παντού αποκαλύπτομαι, συνεργώ, επιβάλλομαι ή αποσύρομαι,  ανάλογα... διαβρώνω ή εγκαταλείπω, φαινομενικά...

-δεν είσαι συναίσθημα;

- Ας γελάσω! Είμαι κάτι πολύ μεγαλύτερο που γειώνομαι και μεταμορφώνομαι σε συναίσθημα για να με αντι-ληφθείς!

.....................

Εγώ πότε αγαπάω στ'αλήθεια;

Μάλλον ΑΓΑΠΑΩ όταν μπορώ να συναντιέμαι ουσιαστικά με οποιονδήποτε και οτιδήποτε...

Όταν ανακαλύπτω πως βρίσκομαι μέσα σ' όλα

και όλα μέσα σε μένα...

Όταν  παραιτούμαι από τα νοητικά φίλτρα ή ...παραινέσεις!

Όταν νιώθω να χωράω μέσα μου τα πάντα,  χωρίς λόγο...

Όταν αφήνομαι να ρέω, με εμπιστοσύνη, χωρίς αντίσταση,

ΑΓΑΠΗ μπορεί να ναι η διαδικασία της επούλωσης μια πληγής...

ΑΓΑΠΗ μπορεί να ναι αυτό που πολλοί προσευχόμενοι έχουν εκφράσει σαν σπάσιμο της  καρδιάς τους από μια πλημμύρα που περιλαμβάνει το καθε τι...

ή που επιθυμούν να μπορούσαν να την κόψουν σε κομμάτια να την μοιράσουν στον κόσμο...

ΑΓΑΠΗ Μπορεί να ναι ο πόνος  που νιώθει κάποιος καθώς πατάει ένα λουλούδι...

μπορεί να ναι αυτό που έκανε εκείνη τη γυναίκα που,  περπατώντας στην άκρη ενός γκρεμού, είδε κάτω στα 100 μέτρα μια λιονταρίνα με τα λιονταράκια της να κλαίνε κι έπεσε απ' τον γκρεμό για να γίνει η τροφή τους...

μπορεί να ναι μια  απροσδόκητη  βαθύτερη ανάσα που σε απελευθερώνει...

ΑΓΑΠΗ μπορεί να ναι ένα ξαφνικό  δάκρυ μες στη σιωπηλή σου ώρα...

ΑΓΑΠΗ μπορεί να ναι η ικανότητα να προσφέρεσαι εκεί που δε σε θέλουν, που σε φοβούνται, που σε αγνοούν... 

μπορεί να σου χει χτυπήσει την πόρτα η ΑΓΑΠΗ όταν νιώθεις μόνιμα δυνατός

 ή όταν  δε σε νοιάζει να σαι δυνατός...

Πάντως με συγκινεί πολύ αν τύχει να ακούσω τούτο που προκύπτει από τα καλά της ορθοδοξίας: «κάνε αγάπη και δώς μου αυτό» ή το άλλο: «το λέω στην αγάπη σας!»

Με παραπέμπουν σε κάτι ευρύτερο από εμένα, που είναι στην περιφέρεια του εαυτού μου.

Γιατί μόνο από εκεί μπορώ πραγματικά να δώσω και να το ξεχάσω, μόνο από εκεί να ακούσει η καρδιά μου ανεπηρέαστη από τις ....ωτοασπίδες του νου..

συχώρα με ΑΓΑΠΗ, που βάλθηκα να σε ορίσω...

Αυτά τα ολίγα με αφορμή την εγγραφή του φίλου Δημήτρη...

Υ.Γ.  Η εγγραφή ή θα αποσυρθεί ή θα συμπληρωθεί αργότερα...

"Η ζωή μου κέρδισε ασφαλώς σε αλήθεια

και η ψυχή μου γνώρισε μια χαρά χωρίς όρια."

               Μαχάτμα Γκάντι  (1869-1948

Τη μέρα των Χριστουγέννων προτιμούσες να σαι μόνος. Εξάλλου είχες «καλεσμένο στο τραπέζι σου τον Χριστό», έλεγες και τα μάτια σου φέγγανε...

Σε λέγανε μονόχνωτο...

Περπατούσες πάντα μονάχος: αλλοπαρμένο σε λέγανε.

Όταν τους προέβλεπες πράγματα,  προφήτη σε λέγανε...

Όταν τους γιάτρευες τα παιδιά τους, έτσι διαισθητικά, γιατρό σε αποκαλούσανε...

Όταν τους συμβούλευες για τις δουλειές τους, μάγο...

Όταν, για τις όποιες σχέσεις τους,  ψυχολόγο σε αποκαλούσαν.

Κανείς δεν άντεχε να σε βλέπει να σαι ο εαυτός σου, έτσι δίχως ταμπέλα, χωρίς ιδιότητα θαυμασμού ή επίκρισης...

Όταν πέθανες, άγιο σε είπανε...

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

Κάτι σε πιάνει ανάμεσα σε θλίψη, απογοήτευση, εμετό και θυμό

μ'  αυτό το μπάχαλο που λέγεται προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα;

Τότε είσαι μια χαρά φυσιολογικός!

Αν δεν αντιδρούσε έτσι ο ψυχισμός σου, τότε να ανησυχούσες, τότε να θλιβόσουνα!

Κάτσε εκεί πέρα, άνθρωπέ μου, μες στην ησυχία σου, να ακούσεις τον πόνο σου,

τη διάθεσή σου, να δεις τις πληγούλες σου, τις ομορφιές σου!

Ο, τι πιο φυσιολογικό, δυναμωτικό, αληθινό και θεραπευτικό!!

Κάτσε εκεί πέρα, κι άσε τους κατά  φαντασίαν υγιείς, ευτυχείς, Χριστιανούς, πολιτικά ορθούς ή καθισμένους

να ζουζουνίζουνε πέρα-δώθε

μετεωριζόμενοι ανάμεσα σε στρας, συνταγές γεμιστής γαλοπούλας, κολώνιες, ρεβεγιόν, παπιγιόν, λαμπερά κραγιόν

να περιμένουν και φέτος τα Χριστούγεννα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους σαν τα κουστούμια τους,

σ' αυτή τη χριστιανική χώρα!

έφυγε προχτές από κοντά μας ο ιερομόναχος Ευσέβιος Βίττης ένας απ' τους ανθρώπους

που έχουν  διαλέξει να προσφέρουν στον εαυτό τους

το ακριβότερο δώρο: τον ιδιο τον Θεό! τη συνεχή επικοινωνία μαζί Του...

εραστής της αφάνειας και της προσευχής,

μας άφησε -πολύτιμη παρακαταθήκη- λίγες σκέψεις του...

από το μικρό βιβλιαράκι "Αναβάσεις", η ανάλυσή του στο "Ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ" του Τελώνη.

Πότε φυλάξαμε τα χειμωνιάτικα, πότε τα ξαναβγάζουμε! Σαν χτες μου φαίνεται! Περνάνε οι εποχές στο τάκα-τάκα. Τις ζούμε άραγε,; Τις φχαριστιόματε;

Τις προσωπικές μας «εποχές»; Τις ζούμε κι αυτές; Ξέρουμε να τις αποχωριζόμαστε, να δίνουμε τη σκυτάλη στην κάθε επόμενη;

Μπορούμε να αφήνουμε το παρελθόν να «πάει στο καλό»; Στον προορισμό του;

Μπορούμε να ζήσουμε με το τώρα κι όχι με κάποιο φάντασμα του;

Άλλη -λένε- ήμουνα στις αρχές του καλοκαιριού, άλλη είμαι τώρα στην αρχή του χειμώνα! Το δέχομαι; Το παραδέχομαι; Το σέβομαι;

Μπα! Δε βλέπω χαΐρι για ελόγου μου! Ίδια τα μυαλά μου, ίδιες οι εμμονές μου!  Μόνο μια θέληση πάντα σιγοβράζει! Στο σιγανό και στο μουλωχτό, όμως τι να σου κάνει; Κρέας βραστό κι όποτε γίνει; Περνάει η ζωή με τη δική της φόρα, δίνει μια στο τσουκάλι και ...τρέχα τώρα!

Η θέληση για αποφάσεις απαιτεί τη δική της θερμοκρασία: Να καίγεσαι, να φλέγεσαι! Αυτή είναι η ουσία!

Φροντίστε για σας τουλάχιστον! Ζήστε την κάθε «εποχή» σας, όσο κι άσχημη να φαίνεται! Έχετε πολλά να μάθετε! Να βλέπω και γω μπας και ζηλέψω κι ανασκουμπωθώ!!

λατρεμένο τραγούδι "εποχής":

DIANA ROSS - DO YOU KNOW

Απόψε θα κοιμηθούνε πάλι μαζί. Όπως τόσα χρόνια τώρα. Θα ανταλλάξουνε δυο λόγια όπως κάθε βράδυ, λόγια πρακτικά για την αυριανή μέρα, θα γυρίσουνε καθένας στο πλευρό που τον βολεύει, και θα κοιμηθούνε...

Αυτή θα σκέφτεται για άλλη μια φορά πως τούτη η σχέση  δεν πάει άλλο από καιρό.

Θα μηρυκάσει ξανά λόγια ανείπωτα, σχέδια δράσης ή απόδρασης που πάλι θα παραμείνουν καλά φυλαγμένα στο μυαλό της... μπορεί να σκεφτεί πως η ζωή της φεύγει δίχως νόημα, και γίνεται πιο λίγη, 

θα βουτηχτεί στη μοναξιά της, ανέτοιμη ακόμα για όποια πρωτοβουλία,  θα νιώσει το ίδιο κουβάρι να τυλίγεται γύρω της,

κι αυτή στωικά -έμπειρη πια- να το δέχεται...

Υπάρχει και μια πιθανότητα να κάνουν έρωτα... Όχι πως θα αλλάξει το τοπίο, όχι πως θα κινηθεί κάτι προς μια έξοδο κινδύνου.

Άλλη μια γνωστή διαδρομή σ' όλες της τις λεπτομέρειες. Καμιά όρεξη για καινούργια μονοπάτια, για ανεξερεύνητες πηγές.

Κι έτσι αυτή  πάλι θα νιώθει το ίδιο γνώριμο κουβάρι να την τυλίγει... αλλά μπορεί να σκεφτεί να πάει αύριο να κόψει τα μαλλιά της, έτσι για να αλλάξει λίγο...

Αυτός θα ανακεφαλαιώσει γρήγορα τα της ημέρας που πέρασε, θα συγκεντρωθεί στο τι να μην ξεχάσει αύριο, να κανονίσει και με  τον Νίκο  πού θα δούνε τη μπάλα,

θα του περάσει σαν έντονη εικόνα εκείνη η αεράτη γυναίκα που μπήκε σήμερα στο γραφείο, θα χαμογελάσει, -μην ξεχάσει να μάθει περισσότερα γι αυτήν-... και παίρνοντας μαζί του τούτη την τελευταία ζωογόνα εικόνα,  θα αφεθεί σε έναν ακόμα μακάριο ύπνο...

Απόψε θα κοιμηθούνε πάλι μαζί.

[αφιερωμένο σ' αυτούς που κοιμούνται μόνοι...]

Γράφεις, γράφεις, γράφεις... κηρύττεις, κόπτεσαι για αλληλεγγύη, φιλανθρωπία,

αλληλοκατανόηση, αγάπες και λουλούδια, αλληλοσεβασμούς,  "αλληλο..." , "αλληλο"...

Τρέχεις και σε πορείες για ειρήνη, για απελευθέρωση λαών, για ανακούφιση μειονοτήτων, αναξιοπαθούντων...

Αυτομέμφεσαι, αυτοκατηγορείσαι, αυτοταπεινολογείς... αυτο...,αυτο...

Τι να σε κάνω, μάτια μου, αν δεν μπορείς να με κοιτάξεις κατ' ευθείαν στα μάτια;

Τι να σε  κάνω,  αν δεν μπορείς να μου δώσεις πέντε λεπτά από την «αγωνιστική» ζωή σου;

Τι να σε κάνω αν δεν μπορείς να μου ανταποδώσεις μιαν απλή ευχή;

Τι να σε κάνω αν δε συμπαρίστασαι στην αγωνία, στον πόνο, στα δάκρυα ή στη χαρά μου;

Πόσο φοβάμαι αυτούς που ηγούνται φιλάνθρωπων κινημάτων! Πώς αναρωτιέμαι από πού να θέλουν να ξεγλιστρήσουν άραγε; Από ποιαν απλή ευθύνη στις διαπροσωπικές τους σχέσεις; Από ποιαν άδολη αγάπη;

Πόσο θαυμάζω τους αφεντάδες του εαυτού τους!

Αυτούς που ψυχανεμίζονται το χάλι τους

και παλεύουν να το λιγοστέψουν!

Σε βλέπω Μανωλιό, σε βλέπω..

Να βγάζεις τα ρούχα σου,

και χωρίς να τα πλένεις, χωρίς να τα φρεσκάρεις,

χωρίς να τα φέρνεις στα μέτρα τα αναγκαία,

έτσι απλά και ψύχραιμα,

να τα φοράς αλλιώς!

Και τι άλλο να κάνεις, (θα μου πεις)

αφού σε παίρνει!

Σε μια χώρα όπου λες κι ο Θεός εξάντλησε τα δώρα Του στην ομορφιά του τοπίου,

στη γόνιμη γη

και άφησε στον καθένα κάτοικό της

να  φτιάξει γόνιμο νου!

κι αποδεικνύει πως μήτε να αυτοπροστατευτεί δεν ξέρει!

Που αντί να συνδεθεί

με την αρμονία γύρω του,

περιδιαβαίνει απομονωμένος, μετέωρος,

χωρίς  αρμούς,

σκλάβος μιας επιλεγμένης, θανατηφόρας ασυνειδησίας!!!

Συνεπής, αξιοπρεπής ο φετεινός Σεπτέμβρης,

μάς εγκαταλείπει σε λίγα λεπτά οριστικά αφού φέτος μάς έδωσε το στίγμα της αυθεντικότητας, του φυσικού.

Μάς θύμισε πως αρκετά πράγματα είναι ακόμα αναστρέψιμα...

φεύγει  όμως ντροπιασμένος, για λογαριασμό μας, μ' αυτά που βλέπει και ακούει...

Με   τους ζητιάνους, τις μαριονέτες, τους πουλημένους, τους ξετσίπωτους...

Ντροπιασμένος από τις ψευτιές, τις υποκρισίες, τις άναρθρες κραυγές, τα φερέφωνα,  βιάζεται να φύγει.

Παίρνοντας το καπελάκι του, μοιάζει να μας λέει: «βγάλτε τα πέρα μόνοι σας!»

Ποια θετική σκέψη και πράσινα άλογα;

Αν είναι να «κάτσει» κάτι,

εμένα θα περιμένει;

Πάντως με τον καιρό καταλήγω πως

ανοιγόμενη, δηλ,  ενεργοποιώντας κάτι συγκεκριμένο απ' το πεδίο των δυνατοτήτων μου,

επηρεάζω το πεδίο των πιθανοτήτων,

στο βαθμό που

αυτή η  συμμετοχή μου

Έγινα κατανοητή; Αν όχι , δεν ήταν η ώρα για να «κάτσει» η κατανόηση!

Είμαστε κλητοί θεματοφύλακες

σκέψεων και πράξεων ιερών

στην καρδιά μας

προορισμένες

να κουρνιάσουν...

και  με κάθε της παλμό

ανόθευτες να ταξιδεύουν

στους αιθέρες

και πιότερο να τους εξαγνίζουν!

...το σύμπαν μάς έχει ήδη

μες στην τροχιά των ευλογιών του!

Αυτή ειν' η δύναμή μας!

Καλέ μου,

εκεί που νομίζω πως σε πιάνω,

εκεί πάλι σε χάνω.

Aνώριμη να αντέξω

χάσματα και περιστροφές σου

προτιμώ τις διαστροφές σου!

Να μπω κάτω απ' τη μασχάλη σου

στη μυρουδιά του ιδρώτα σου

να ξεκουραστώ

αγρίμι μου εσύ αεικίνητο

πού πας πάλι;

Ήρθα πρώτη εγώ αυτή τη φορά.

κάθε φορά πρώτη εγώ έρχομαι

στο σκοτεινό σου το υπόγειο.

Και πάντα βρίσκω ανοιχτά...

Κανένας μας ποτέ δεν μπήκε στον κόπο

να μάθει

ποιο είναι το μέσα

και ποιο το έξω του...

Πόσο ταιριάζουμε, καλέ μου!

Και να πάλι που θα  αρχίζω να φωνάζω διαβάζοντας σε  εγγραφή του Misha

δήλωση «μετανοίας» κάποιου που παρόλο που ακολουθούσε την ομοιοπαθητική

ως τρόπο συντήρησης της υγείας του,

κατάφερε,  του επετράπη,  άντε του κάνανε τη χάρη,  να αγιάσει!!!

Τι μου λέτε πάλι βρε παιδιά;;;

που είσαστε όλοι σας

ομοιοπαθούντες, ομοιοπαθημένοι, κάτω απ' το πάθος της απόλυτης ομοιότητας;;;

που  θέλετε να είσαστε όλοι πανομοιότυποι 

φοβούμενοι μπρος στον μπαμπούλα μιας θεραπευτικής (ξεχασμένης ή νέας) προσέγγισης;;;

Έγινε καλά ένας επειδή πήρε το τάδε χάπι την τάδε ώρα,

άντε και θα γίνουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο;;;!!!!

μπουλουκόβιοι ενωμένοι ποτέ νικημένοι;;;;;!!!

 κι εγώ σου λέω ότι του πέρασε ο πόνος!!!!

το  ότι όμως συνεχίζει να ζει π.χ. μέσα σε μια δυσλειτουργική σχέση

ή  άκεφος να περνάει  τη δίχως νόημα ζωή του

περιμένοντας το χτύπημα μιας επόμενης αρρώστιας,

αυτός λογίζεται υγιής;

Πότε θα αρχίσουμε να κάνουμε δώρο στον εαυτό μας

να γίνουμε ο εαυτός μας;;;

 να μην ακολουθούμε αδιακρίτως την αγέλη;;;

όσοι άνθρωποι,   τόσοι κι οι τρόποι συντήρησης της υγείας τους...

 παλιά,  δηλ. που  θεραπεύονταν

με τρόπους παρμένους κατευθείαν από τη φύση χωρίς καμιά καχυποψία τι πάθανε;;;

Ήμουνα όλο το πρωί με μια  γυναίκα για την οποία η ιατρική εδώ και χρόνια έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά για το πλήθος και την σοβαρότητα των ασθενειών της. Όλοι οι γιατροί της λένε χαρακτηριστικά

πως ζει λαθραία!!!

μεταξύ άλλων παθαίνει απανωτά  εγκεφαλικά..

 κάθε φορά που την συναντάει  κάποιος από τους γιατρούς της,

εκπλήσσεται που τη βλέπει όχι μόνο όρθια αλλά και πολλή δραστήρια...

Εκτός από τα λιγοστά φάρμακα που παίρνει,

ειναι φανερό σε όποιον τη ζει από κοντά πως το πιο δυνατό  της είναι

που η καρδιά της είναι γεμάτη από αγάπη για όλον τον κόσμο

και, όπως μου εκμυστηρεύτηκε,

ειρηνεύει κάθε μέρα όλο και πιο πολύ καθώς αποδέχεται 

την κάθε πτυχή των ανθρώπων!!!...

Υ.Γ. Γνωρίζω πλέον και πολλούς παπάδες που"ίεροκρυφίως» ή όχι,

 σπάνε τα στεγανά,

 ακολουθούν ομοιοπαθητική ή άλλες εναλλακτικές θεραπευτικές μεθόδους

κι έχουν βρει την υγειά τους...

να είναι  τυχαίο πως είναι οι πρώτοι που σπάνε τα στεγανά

και σε άλλους τομείς της ζωής τους;;;;....

Ανοίγω τον υπολογιστή.

Διαβάζω πρώτη είδηση:

συντριβή πυροσβεστικού αεροσκάφους: ο πιλότος νεκρός.

Από κάτω: συντριβή του πρωθυπουργού: αναστρέψιμα νεκρός, σκέφτομαι.

κι υπόλοιποι εμείς,

ζωντανοί θεατές

εθιζόμαστε στην ψυχραιμία, την ακινητοποίηση,

στο έργο το «ακατάλληλο» για κάθε ηλικία...

Είμαστε όλοι καλεσμένοι σε ...χορό βαμπίρ.

Συνειδητά ή όχι εφευρίσκουμε συνέχεια τρόπους να αντλούμε ο ένας απ τον άλλον δύναμη:

ακόμα και κάνοντας κάποιες «καλές», εξυπηρετικές  πράξεις,

ίσως ρουφάμε απ' τον άλλον τη δύναμη που θα πάρει προσπαθώντας για  κάτι.

Πόσο μάλλον όταν του πίνουμε το αίμα από καθαρή κακία και άλλα παρόμοια "ευγενή" αισθήματα.

Δε συνειδητοποιούμε  πως στην προσπάθεια να ρουφήξουμε το ξένο αίμα , χάνουμε δύναμη απ' τη δύναμή μας...

και τελικά,

αν δεν είναι και της ίδιας «ομάδας αίματος» είναι ποτό θανατηφόρο ...

Μετατρέπουμε το όποιο αρνητικό συναίσθημα

που μόνο μάς αποδυναμώνει

ΣΕ ΣΚΈΨΗ

ΓΕΜΑΤΗ ΔΥΝΑΜΗ,

ΕΣΤΙΑΣΜΟ ΜΕ ΕΝΤΑΣΗ

ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

ΣΤΟ ΣΤΑΜΑΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΕΡΑ!!!!

ΚΑΘΕΝΑς ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ

Ας ΟΡΑΜΑΤΙΖΕΤΑΙ  ΈΝΑ ΑΟΡΑΤΟ ΤΟΙΧΟ

ΠΟΥ ΘΑ ΦΡΕΝΑΡΕΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ

ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΠΥΡΚΑΓΙΩΝ!!!

ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ!!!!

ΑΠ΄ΤΗΝ ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ!!!

Η ΟΜΑΔΙΚΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗ ΣΚΕΨΗ

ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΔΎΝΑΜΗ!!!

ΕΧΕΙ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΊΑ!!!!

Καλά, γι αυτούς που κάποια στιγμή αποσυνδέθηκαν

από τα φυσικά "μηχανήματα" παροχής ζωής,

φτιάξαν έναν κόσμο δικό τους,

μπήκαν στη γυάλα τους κι από κεί τον παρακολουθούν... ,

(όπως καταφαίνεται κι από τις τωρινές εγγραφές που ενώ ο κόσμος καίγεται και χάνεται

κάποιοι δίνουν συνταγές για "κολοκύθια με τη ρίγανη" στην κυριολεξία!!!)...

Γι αυτούς ναι, ας τους φωτίσει ο Θεός, αφού φωτίσει πρώτα εμένα...

 Αλλά για αυτούς που μας παίρνουν λίγο-λίγο τη ζωή...

 που μας κάνουν να δυσπνοούμε μέχρι να μας αφανίσουν,

που μας κόβουν τα πνευμόνια μας με το έτσι θέλω...

Γιατί  Θεέ και πνευματικοί νόμοι να μην έχω το δικαίωμα και την υποχρέωση να τους καταραστώωω;;;;

Να προλάβουν πρωτοι αυτοί να αφανιστούν ;;;; (έτσι κι αλλιώς πεθαμενοι προ πολλού είναι)

Αφού εναντιώνονται στο έργο Σου, τη συνεχιση της ζωής στον πλανήτη!!!!.

Δεν αφορούν μονομερείς θανάτους και βιασμούς...

Αν δε μου  δείξεις σαφώς το δρόμο στο να φτάσω στο «άφες αυτούς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι»

Πώς να τους αφήσω από τις κατάρες μου;;;

Από μικρή είχα την ικανότητα να επεμβαίνω στα άσχημα όνειρά μου και να τους αλλάζω την «υπόθεση».

Νόμιζα πως το χαν όλοι οι άνθρωποι μέχρι που έμαθα πως αυτό είναι σπάνια ικανότητα...

Πάνε πολλά χρόνια που την έχασα αυτή την παρεμβατική δύναμη

και στα εφιαλτικά μου όνειρα προστίθεται την επόμενη μέρα ένα  αίσθημα αποτυχίας. Τέλος πάντων.

Χτες συζητούσα το (γνωστό σε πολλούς) σενάριο πως

ως οντότητες υπάρχουμε κάπου αλλού και

πως τούτη δω η ζωή μας είναι μες στο όνειρό μας (και μάλιστα εφιαλτικό)...

Είναι κοινή αντίληψη μεταξύ φιλοσοφιών και θρησκειών,

κάτι ανάλογο με τη χριστιανική ρήση: «η πατρίδα μας βρίσκεται αλλού, εδώ είμαστε εξόριστοι, περαστικοί κ.λ.π.»

και σκέφτηκα  πως μερικοί άνθρωποι που καταφέρνουν να εξαγνίσουν τη ζωή τους,

και να ζουν μές στην αγάπη για όλους και για όλα,

βγαίνουν απ' τον εφιάλτη, τού αλλάζουν το «στόρυ», μέχρι να ξυπνήσουν...

κι έτσι, εκεί που ξυπνάνε  είναι  πιο «ήρεμοι», πιο δυνατοί,

κι έρχονται στα δικά μας «όνειρα-ζωές», ως οράματα, ως φωνές ή μορφοποιούνται σε ανθρώπινα σώματα

για να μας βοηθήσουν να αντέξουμε

έως και  να αποτινάξουμε από πάνω μας τον δικό μας εφιάλτη μέχρι να «ξυπνήσουμε»= πεθάνουμε...

Αυτά. Καλό βράδυ! Με όμορφα όνειρα μες στον εφιάλτη-ζωή...  

δικοί μας οι πόνοι

δικά μας και τα φτερά...

αλίμονο αν δεν τα αξιοποιήσουμε...

αλίμονο αν οι πόνοι δε μας φτερώσουν!

ας μείνει ο Ίκαρος πρώτος και τελευταίος...

Πολυαγαπημένε μου Ύπνε!

Έχεις αναλάβει μια υποχρέωση:

να μου σβήνεις ο, τι άσχημο

προέκυψε μες στη μέρα,

(συμβάν, σκέψη ή συναίσθημα)

ώστε να με βρίσκει η επόμενη

απαλλαγμένη από αυτά...

Απόψε τι έπαθες;    Σε πήρε ο ύπνος;;;;

Τελικά ο παππούλης που σου έλεγα, με άφησε, καλέ μου, (και το αρχίζω με αυτή την εγγραφή)

να γράψω μερικά απ όσα μυστικά για τη ζωή και για το πως λειτουργούν οι άνθρωποι μου έλεγε...

με δύο όρους: 1. δεν μου επέτρεψε να τον μαγνητοφώνησω. 2. να τα γραφω σκόρπια στα διάφορα  μπλογκς μου και πάλι όχι ολοκληρωμένα κομάτια, έτσι που κάποιος να πρέπει να τα ψάξει να τα βρει,  να τα συνθέσει...

Εσύ, καλέ μου, κι όποιος άλλος λάτρης του μυστηρίου της ζωής θα το κανεις με ευκολία, είμαι σίγουρη.

Μην ξεχνάς και το μπλογκ μου από το blogspot για να βοηθιέσαι στη σύνθεση του παζλ...

Θα σου πω απόψε, (γιατί  μόνο νύχτα με συμβούλεψε να γράφω, την ώρα της πνευματικής δίψας, είπε,

Θα σου πω για τη στειρότητα, για την ξηρασία των ανθρώπων. Για την άγονη, την άνυδρη γη που κουβαλάμε μέσα μας στη θέση των ψυχικών χαρισμάτων , την έρημο που μας αφυδατώνει το κάθε λεπτό και για τις οάσεις που νομίζουμε πως βρίσκουμε, ζαλισμένοι απ' το καύμα του ήλιου του εγώ, είπε,  των φωνών έξω, των φωνών μέσα μας...

την ξηρασία που φέρνει ακαμψία και τον αργό μα βέβαιο θάνατο των ψυχικών δυνάμεων...]

(τη συνέχεια θα την βρεις αλλού)

[...για το λόγο που μπορούν να χωρούν ταυτόχρονα δύο αντίθετες προθέσεις στην καρδιά μας... ότι έχουν φωλιάσει από άλλους καιρούς, από άλλες συνθήκες παρά τη θέλησή μας και για αυτό να μην έχουμε ενοχές που  μας φρενάρουν... όλα που μου λεγε, καλέ μου, κι είναι τόσα πολλά όλες τούτες τις μέρες, είναι τελειώς απελευθερωτικά και αισιόδοξα για την προσωπική δουλειά του καθένα μας σαν αποφασισει να ξεκινήσει να απαλάσσεται απ΄τα θηρία μέσα του...]

(τη συνέχεια θα την βρεις αλλού)

Καλό σου βράδυ...

Θα συνεχίσω μάλλον ΚΑΙ από δω...

Χτεσινοβραδυνά, χτεσινοημερήσια όνειρα

μπερδεύονται στο Αυγουστιατικο ξύπνημα.

Τι να κρατήσεις; τι να πετάξεις;

αλληλοσυγκρουόμενα

κονταροχτυπιούνται ποιο θα επικρατήσει...

και σ' έχουν βάλει όπως πάντα

γενικό δερβέναγα,

εσένα να αποφασίσεις για τη μοίρα τους, για τη μοίρα σου...

Ω! τι φορτίο έχεις βρε ζωή!!...

(αυτόματη γραφή με το πρώτο ξύπνημα...

καθαρίζει, λένε το υποσυνείδητο για να πάρει μπρος η λογική,  να πρυτανεύσει...

στην απογεματινή εγγραφή ...θα φανεί   )

ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑΑ!!!!

ΕΣΥ,

ΔΕ ΘΑ ΠΑΨΕΙΣ

ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ...

ΓΙΑΤΙ ΕΒΑΛΕΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΌ ΣΟΥ

ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΩΝ ΣΥΜΠΑΝΤΩΝ....

ΠΩΣ  έρχεσαι αυτόματα στα χείλη

ολονών στις δύσκολες στιγμές μας;

Πώς είσαι η πιο ακριβή καλεσμένη μας;

Πώς έχεις γίνει η πιο οικεία του κάθε σπιτιού;;;...

που σε κάνουμε ακόμα πιο δικιά μας

δίνοντάς Σου

ιδιαίτερα ονόματα  για να  Σε καλούμε;

Φαντάσου Αυτήν

που αγάπησε

πάνω από κάθε ανθρώπινο μέτρο,

την ώρα που πόναγε

πάνω από κάθε ανθρώπινο μέτρο...

Οι μπανανόφλουδες παραμονεύουν σε κάθε δρόμο ή μονοπάτι κακοτράχαλο ή ίσιο, 

βρώμικο ή στρωμένο με λουλούδια και ευοίωνες προοπτικές.

Μπορούν να τις πατήσουν ακόμα και άξιοι, και ικανοί,  και λάτρεις του Καλού...

Γι αυτό ας προσέχουν ιδιαίτερα αυτοί.

Παράδειγμα μας δίνουν οι ζωές χρόνια ασκούμενων ανθρώπων

στην αυτογνωσία τους και στην απαλλαγή τους από αδυναμίες, που πάτησαν «μπανανόφλουδες» ακόμα και προς το τέλος της ζωής τους!

Αφορμή παίρνω από εμπλοκή κάποιοων μπλόγκερς σε  (πλασματικές ή μη) λεκτικές διαμάχες...

Σε τεντωμένο σκοινί περπατάμε όλοι

Τυφλοί και ανέστιοι

Οι λόγοι άραγε αναίτιοι;;

ανάμεσα στους μπλόγκερς

Αδιόρατα παιχνίδια εξουσίας

με λόγια και προθέσεις άνευ ουσίας...

Κρίμα τόση ταλαιπωρία

Τόση  σπατάλη, τόση ολιγωρία...

Ενίοτε έλλειψη εδάφους και κουράγιου για στοιχειώδη απορία...

Α,  Ρε φόβε του θανάτου

Με το προσωπείο του εγωκεντρισμού και της κυριαρχίας

Πόσο καλά μας παίζεις το ντέφι

Και μεις σου χορεύουμε στο μέσον της πλατείας!!!

(αν κάτι  κατάλαβες από τα παραπάνω,

πολύ προχωρημένο σε βρίσκω: 

στη  νεύρωση ή στην υπεροχή, στο χάρισμα ή στο βαθμό του IQ... )

ΝΑ ΣΑΙ ΚΑΛΑ!!!! 

Αν δεν αρχίζω να υποψιάζομαι το υπερμέγεθες   της κάθε ανθρώπινης  ύπαρξης,

το ατέρμονο, το ρέον, το ευμετάβλητο, την τραγικότητα,

την εν δυνάμει θεϊκότητα, την αδαπάνητη δύναμη και αγάπη που εμπεριέχει... και... και...

Αν δε δω τη σχέση μου με τον άλλον σαν το κρυμμένο μυστήριο

που οφείλω να προσεγγίσω

«λύνοντας τα υποδήματά» μου...

πώς θα αρχίσω να αποτολμάω την ικανοποίηση της δίψας

για  σχέση μου με τον Θεό;

Αλληλολιβανιστήκαμε με τους ομοίους μας,

"θάψαμε" αρκούντως  τους ανομοίους μας,

τους "τα χώσαμε", ή τους «φτύσαμε»,

(ίσως "για το καλό τους", -υψηλή γνώση που προνομιακά διαθέτουμε)...

 και θα πάμε ήσυχοι για ύπνο!!!!

Εντάξει και για σήμερα!

περιστρεφόμενοι ταχύτατα

(χωρίς να μας πιάνει ίλιγγος)

πέριξ του παχύτατου εγώ μας...

Ταπεινολογούντες ή επαιρόμενοι...

Εντάξει και για σήμερα!

Θα πάμε ήσυχοι για ύπνο!!!!

Και κείνη η ρημάδα η εξέλιξη;

Η μετακίνηση από αυτό που ήδη είμαστε,

σε κάτι άλλο;

Μήπως αρχίζει από την πρώτη βραδιά

που θα μείνουμε άυπνοι;;

αυτοελεγχόμενοι;

Εξορισμένοι εκούσια από τους ημέτερους;

Μετέωροι; Γυμνοί αλλ΄όχι κρυμμένοι; Ανυπεράσπιστοι;

Ταπεινωμένοι;

Αλλιώς:

Εντάξει και για σήμερα!

Θεατές σε θέατρο παραλόγου είμαστε όλοι μας. Σκηνή, ο πλανήτης μας.

Ηθοποιοί ή θεατές σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο, όλοι μας εμείς ανεξαιρέτως...

Οι ρόλοι μοιράζονται ερήμην μας...

Και το πρόγραμμα δεν μας δίνεται κατά την είσοδο...

Στραβάδια μπαίνουμε...

και καλούμαστε να δείχνουμε σθένος... ανεξάντλητο...

για όλα τα παράλογα που διαδραματίζονται μπροστά μας...

για όλα τα μαρτύρια που ξεσκίζουν τις σάρκες μας...

και για όλα τα δεινά που προσθέτουμε εμείς με τον αυτοκαταστροφικό μας νου...

Καλούμαστε να δείχνουμε σθένος... ανεξάντλητο...

Για όλους αυτούς που πάνε κι έρχονται χωρίς να ρωτηθούν πότε θέλουν να φύγουν,

Λες κι είναι μαθημένοι: επειδή δε ρωτήθηκαν αν και πότε θέλουν να έρθουν...

Κι η ζωή -λένε- συνεχίζεται... από  οπτικές αισιοδοξίας ή μυστικών αποκαλύψεων...

Δε θα σε συμβουλέψω να το κόψεις. Δε θα σου δώσω καμιά συμβουλή, γιατί θα μπεις σε θέση άμυνας, και καλά θα κάνεις.

Μόνο με 2 λόγια θα σου πω την εμπειρία μου...

Κάπνιζα από 18-38 χρονών όπου και το «έκοψα». Αμέσως ένιωσα  μια βαθιά ελευθερία αλλά και λύπη για τόσα χρόνια μη συνειδητοποιημένης σκλαβιάς...

Είχα καταλήξει να «υπογράφω» πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να σκεφτεί σωστά αν δεν καπνίζει. Και πώς το τσιγάρο είναι  ένας σύντροφος τις ώρες της μοναξιάς! Ο καπνός και το χαρτί  σύντροφος! Και βέβαια είχα βρεθεί να καπνίζω γόπες, και βέβαια είχα πάει με τα νυχτικά να αγοράσω τσιγάρα μες στη νύχτα κ.λ.π....

Καταλάβαινα πως αυτό που ζήταγα να μου κατεβάσει το άγχος ήταν πιο αργές και πιο βαθιές αναπνοές, πράγμα που το κάνεις ΚΑΙ καπνίζοντας. Αλλά ΚΑΛΛΙΣΤΑ και δίχως να καπνίζεις!

Δε λέω πως από τότε δεν έχω άλλες εξαρτήσεις. Όμως τα τελευταία 13 χρόνια που δεν καπνίζω, (μου τυχαν και καινούργια «βάσανα» που σήκωναν πολλάαα ...τσιγάρα), βρίσκω  εξαρτήσεις ή ψάχνω για λύσεις ή παρηγοριές ευκολότερα και πλουραλιστικά. Έτσι δεν έχω επαναπαυτεί σε έναν μόνο τρόπο αντιμετώπισης τους άγχους και των προβλημάτων αλλά σπουδάζω πολλούς, και κυρίως μελετώ τον εαυτό μου και διευρύνω την επίγνωσή μου.

Μία αφορμή να το κόψω, ήταν τα λόγια γιατρού: «και να μην πάθει κάποιος καρκίνο, το βέβαιο είναι πως στα γεράματά του θα υποφέρει από αναπνευστικά προβλήματα».

Δεν μπόρεσα να το κόψω  παρά μόνο με βελονισμό.

Πόσο μάλλον δεν είχα και δεν έχω την αδάμαστη θέληση φίλου  μου καπνιστή  3 πακέτων ημερησίως, το κοψε και μετά από 4 χρόνια σκληρής προπόνησης έτρεξε στον επίσημο Μαραθώνιο!

Θέλω να πω να μην αποκλείουμε καμιά προοπτική...

Όπως και δεν αποκλείω κάποτε να ξανακαπνίσω. Πάντως, θα ήθελα να μη συμβεί ποτέ...

Υ.Γ. Δε συμβουλεύω, ιδέα βάζω: παρατήρησε τον εαυτό σου καθώς  καπνίζει...

Κι αν θες ρώτα τον: «γιατί;» «ωραία.. και ποιο γιατί είναι από κάτω;» και πάλι «ωραία.. και ποιο άλλο γιατί είναι από κάτω;» κι άλλο «γιατί» κι άλλο...

"27 Ιουνίου 2009: Τελικά προσγειώθηκε το αεροσκάφος του Μιλοσόσκι, παρά τη φιλολογία των τελευταίων ημερών

Σήμερα η Ελλάδα υποδέχεται στο έδαφός της αεροσκάφος προερχόμενο από τη λεγόμενη «Δημοκρατία της Μακεδονίας», το οποίο μεταφέρει τον Υπουργό Εξωτερικών των Σκοπίων κ. Αντόνι Μιλοσόσκι και τη συνοδεία του, προκειμένου να παραστεί στη σύνοδο χωρών-μελών του ΟAΣE.

Η πράξη αυτή συνιστά μία έμμεση, de facto, αναγνώριση της γειτονικής χώρας με το Συνταγματικό όνομά της χωρίς κανέναν άλλο προσδιορισμό.

Η επίσημη αιτιολογία από το Υπουργείο των Εξωτερικών ήταν ότι πρόκειται για μία «πολύ σημαντική συνάντηση» και για μία «εξαίρεση από τον κανόνα»

Βέβαια αυτή η «εξαίρεση» εκμηδενίζει την επιχειρηματολογία της επίσημης θέσης της Ελλάδος, ειδικότερα επειδή: πρώτον έχει θέσει βέτο ή έχει απειλήσει με προβολή αντιρρήσεως σε «πολύ σημαντικότερα» ζητήματα (όπως η είσοδος στο ΝΑΤΟ ή στην ΕΕ) και δεύτερον η «εξαίρεση» έγινε μονομερώς, χωρίς πίεση, κατά παράβαση της λογικής, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, της γνώμης του Συμβουλίου των αρχηγών των Κομμάτων και της γνώμης του ελληνικού λαού όπως αυτή καταγράφεται διαρκώς από το 1992 έως σήμερα.

Είναι μία ημέρα εθνικής ντροπής. Μία μαύρη σελίδα στην ελληνική ιστορία"

ΠΗΓΗ  ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΝΤΙΒΑΡΟ..www.antibaro.gr

"27 Ιουνίου 2009: Τελικά προσγειώθηκε το αεροσκάφος του Μιλοσόσκι, παρά τη φιλολογία των τελευταίων ημερών

Σήμερα η Ελλάδα υποδέχεται στο έδαφός της αεροσκάφος προερχόμενο από τη λεγόμενη «Δημοκρατία της Μακεδονίας», το οποίο μεταφέρει τον Υπουργό Εξωτερικών των Σκοπίων κ. Αντόνι Μιλοσόσκι και τη συνοδεία του, προκειμένου να παραστεί στη σύνοδο χωρών-μελών του ΟAΣE.

Η πράξη αυτή συνιστά μία έμμεση, de facto, αναγνώριση της γειτονικής χώρας με το Συνταγματικό όνομά της χωρίς κανέναν άλλο προσδιορισμό.

Η επίσημη αιτιολογία από το Υπουργείο των Εξωτερικών ήταν ότι πρόκειται για μία «πολύ σημαντική συνάντηση» και για μία «εξαίρεση από τον κανόνα»

Βέβαια αυτή η «εξαίρεση» εκμηδενίζει την επιχειρηματολογία της επίσημης θέσης της Ελλάδος, ειδικότερα επειδή: πρώτον έχει θέσει βέτο ή έχει απειλήσει με προβολή αντιρρήσεως σε «πολύ σημαντικότερα» ζητήματα (όπως η είσοδος στο ΝΑΤΟ ή στην ΕΕ) και δεύτερον η «εξαίρεση» έγινε μονομερώς, χωρίς πίεση, κατά παράβαση της λογικής, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, της γνώμης του Συμβουλίου των αρχηγών των Κομμάτων και της γνώμης του ελληνικού λαού όπως αυτή καταγράφεται διαρκώς από το 1992 έως σήμερα.

Είναι μία ημέρα εθνικής ντροπής. Μία μαύρη σελίδα στην ελληνική ιστορία"

ΠΗΓΗ  ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΝΤΙΒΑΡΟ..www.antibaro.gr

κι όταν όλα γύρω γίνουν μια ευχή...

και η      μέθη

σε τόπο μεθόριο,

σε            μέθεξη

καλεί...

να ικετεύσεις να χεις κάποιον δίπλα σου ομοιοπαθή

την  ώρα της προσγείωσής σου να σε υποδεχτεί...

τα πρωτόγνωρα δάκρυα να σου σκουπίσει...

καλό βραδάκι!!!

Ακούγοντας το καταμεσήμερο Μότσαρτ για να μου ...κατεβαίνουν ιδέες πάνω σ' αυτό που κάνω...

Ευγνωμονώντας που έχω «ώτα καλλιεργημένα» που ακούνε, και μου χαρίζουν εμπνεύσεις, συνθέσεις κι απόψεις...

Έπεσε το μάτι μου στον εργάτη της απέναντι οικοδομής, που ξαπόσταινε πίνοντας τη μπύρα του λιαζόμενος κι ευφραινόμενος.

Και πιο κάτω σε ένα βραδυκίνητο κι ευτυχισμένο σκυλί λιαζόμενο κι αυτό...

Κι άρχισα να αναρωτιέμαι: «βρε, μπας και...βρε μπας και αυτοί οι δυο την έχουν καλύτερα από σένα;

Βρες μπας κι αυτοί έφτασαν γρηγορότερα,

δια της ευθείας οδού, στο "εν οίδα ότι ουδέν οίδα;;"

και για το μόνο που νοιάζονται είναι να μην τους κρύβει κάποιος τον ήλιο; 

Υ.Γ.  αφιερωμένο στην πολύ καλή μπλογκοφίλη που περνάει κάποιο βαρύ ζόρι αυτές τις μέρες,

και που όπως μου αποκάλυψε απ' το τηλέφωνο, μέσα από την καθημερινή υπέρβαση των σωματικών και ψυχικών της ορίων,

βλέπει το δώρο πως ξεχρεώνει δικές της υποθέσεις, -και αλίμονο αν δεν της τύχαινε αυτό το βάσανο!

Νιώθει να διευρύνεται, να μπαίνει σε καινούργια νοήματα ζωής, υπηρετώντας αναγκεμένους συνανθρώπους μας, -μου είπε... 

Σε έψαχνα όλη μέρα, σε ένα τηλέφωνο σε ένα ιμέιλ. Τίποτα. Άφαντος.

Μια λεξούλα ήθελα να μου πεις, μια συμβουλή απλή να μου δώσεις,

απ αυτές τις καθημερινές που ανταλλάσσουμε οι γνωστοί μεταξύ μας.

Κι όχι απ' τις δύσκολες που μόνο οι πολύ φίλοι τις ξέρουν.

Παρόλα αυτά θα ταν μεγάλη βοήθεια για μένα. Ένα στήριγμα ψυχικό.

Ένα ανέβασμα, ένα σπρώξιμο, μια ανάσα ενθάρρυνσης πως καλά πάω μ' αυτό που χω καταπιαστεί...

Μεγάλη βοήθεια θα τανε. Που ποτέ δεν ηρθε...

Όλη μέρα σ' εψαχνα...

Μέχρι που η εγκατάλειψη άρχισε να μου δείχνει

τα απαίσια δόντια της, να εισχωρεί στα κόκκαλά μου...

Και τότε ξαφνικά κάτι μέσα μου θύμωσε. Μια δυναμη πεισμωμένη, παρεξηγημένη ορθώθηκε...

Κι άρχισα από μόνη μου να παίρνω τις λεξούλες τις απλές ή τις σύνθετες που ήθελα,

την παρηγοριά, την ενθάρρυνση, το κουράγιο που μου λειψε...

Κι άρχισε ένα σθένος, μια αποφασιστικότητα  απ' τα βαθιά να ανασύρεται

αργά-αργά και να μου δίνει ο, τι επιθυμούσα,

να μου μπαλώνει όποια τρύπα με έκανε να νιώθω λειψή και ζητιάνα!

Από μέσα μου μια δύναμη!! Πω! Πω! Τι ανεξάντλητη που ήτανε!

Πόσο κατάλληλη! Πόσο αποτελεσματική...

«Μου χες βάλει το πέπλο της λύπης, καημένη μου, γι αυτό δε με έβλεπες!!!!»,

την άκουσα στο τέλος να μου λέει!!!....

Υ.Γ. Πολύ με βοήθησε και το παρακάτω άσμα:

με αφορμή  τις δύο διαδοχικές εγγραφές:

http://misha.pblogs.gr/2009/06/to-hristos-anesth-to-ehete-akoysei-thn-lynet-omws.html

και

http://misha.pblogs.gr/2009/06/450-ergazomenoi-sto-dromo-apo-ton-arhonta-mega-logotheth-toy-oik.html

του μπλογκ

για την απλή και ήσυχη ζωή συν πάσι τοις αγίοις

έπεσα σε συλλογισμούς:

Δεν ξέρω σε πόσο βάθος χρόνου έχει οριστεί από τον άνθρωπο ως σημαίνον,

μεγαλόπρεπο και αξιοθαύμαστο  στη φύση κάτι όπως οι καταρράκτες του Νιαγάρα...

και ανάξιο λόγου,  το ταπεινό,  ελάχιστο αγριολούλουδο που σαν το πατήσεις, ευωδιάζει κιόλας...

Αυτό που με απελπίζει είναι πως η αντίστοιχη κατηγοριοποίηση ισχύει για τους ανθρώπους...

Υ.Γ. ευτυχώς που οι περισσσότεροι κοιμάστε τούτη την ώρα και δε βασανίζετε το μυαλό και την ψυχή σας με παρόμοιες απορίες...

ας πάω και γω για ύπνο... γιατί νύχτα και ύπνος συμβαδίζουν...

όπως μέρα και συνειδητοποιήσεις...

κάπου άκουσα όμως πως οι άνθρωποι απαγόρεψαν τη διαδοχή της νύχτας από τη μέρα...

ή τις  συνειδητοποιήσεις γενικώς ...

δεν κατάλαβα καλά... 

κάποιον θα βρω να  ρωτήσω αύριο...

Πάνε περίπου 40 χρόνια... ήταν 15 χρονών κοπέλα... ξαφνικοί έντονοι πόνοι στην κοιλιά. Διάγνωση: οξεία σκωληκοειδίτιδα. προτάθηκε άμεσο χειρουργείο. Αυτή αρνιόταν από φόβο. Ο γιατρός, (συγγενής) ήταν σπίτι της τις επόμενες μέρες από το  απόγευμα έως αργά το βράδυ παρακαλώντας την, μαζί με τους γονείς της.

Εκείνη ανένδοτη: «Προτιμώ να πεθάνω στο κρεβάτι το δικό μου παρά  στου χειρουργείου!". Οι πόνοι αβάσταχτοι, οι εμετοί ασταμάτητοι... αλλά ο φόβος για χειρουργείο  κρατούσε τα χαλινάρια...( πρόσφατα είχει μάθει για κάποιο θανατηφόρο παρόμοιο συμβάν)

Προτιμούσε να βάλει τέλος στη ζωή της με τον δικό της τρόπο... (ίσως και να αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, εκεί στο κρεβάτι που σφάδαζε..., ίσως και να  απέτυχε τελευταία στιγμή)...

γιατί φόβος,  τρέλα, παραλογισμός συχνά πιάνονται χέρι-χέρι...

Το τρίτο βράδυ τα μεσάνυχτα ξαφνικά σταματάνε οι αβάσταχτοι πόνοι... γίνονται ενόχληση υποφερτή...

και ξαφνικά φωνάζει τον γιατρό (που βρισκόταν στο σαλόνι με τους γονείς της) και τον διατάζει: «πάμε τώρα χειρουργείο!!!»

Αυτός το ακούει με ανακούφιση αλλά της εξηγεί πως εκείνη την ώρα δε γινόταν γιατί:

ήταν πολύ κουρασμένος,  και  δεν μπορούσαν να βρουν αναισθησιολόγο στη μικρή ιδιωτική κλινική που χειρουργούσε κι ούτε να γίνει απολύμανση...

ενώ της έδινε ραντεβού για το πρωί στις 7 ...

πήγε να την καληνυχτήσει όταν άκουσε πάλι την επίμονη φωνή της: «πάμε τώρα χειρουργείο!!!»

 ήδη είχε σηκωθεί και ντυνόταν μόνη της, απορώντας για το πού βρήκε το κουράγιο για όλα αυτά, σαν κάποιος να  της τα υπέβαλλε κι αυτή απλά να υπάκουγε!

Ο γιατρός ξανάπεσε στα πόδια της, αυτή τη φορά για να της επαναλάβει πόσο αδύνατο ήταν...

 όμως  μετά από λίγη ώρα η «καταφερτζού» βρισκόταν μες στο χειρουργείο με έναν θυμωμένο αναισθησιολόγο από πάνω της...

 η εγχείρηση έγινε με αποτυχία, η ασθενής έζησε...

λίγες μέρες μετά έμαθε από τον εφημερεύοντα γιατρό που παρακολούθησε την επέμβαση πως αν δεν την είχαν ανοίξει, το πολύ να είχε τρεις ώρες ζωής...

Η εγχείρηση όπως είπαμε απέτυχε... γιατί από τότε και για τα επόμενα 11 (καλύτερα) χρόνια της ζωής της, άρχισε μια περιπέτεια με την υγεία της...

Η οποία τελείωσε με δική της πάλι εντολή σε άλλον χειρουργό για νέα εγχείρηση στο ίδιο σημείο!!

Ως φαίνεται ο  φύλακας άγγελος ήταν εντεταλμένος να την γλυτώσει από τη «μη περιπέτεια» του θανάτου...

Σήμερα είναι μια χαρά στην υγεία της με πολλές-πολλές εμπειρίες για ζωή, για ακρόαση ενστίκτου, για... για...

Πόσοι από μας δε ζούμε έτσι;; παρά τρίχα;;; από σπόντα;;; τι κάνουμε όμως απέναντι σ' αυτή την απόφαση κάποιου ή κάποιων;;; Ευγνωμονούμε; Καλλιεργούμε το ένστικτο αυτοσυντήρησης; Σεβόμαστε την υγεία μας;;

(από τη συλλογή μας: "απίστευτες καθημερινές ιστορίες έμπιστων συνανθρώπων μας")

Ίσως ακολουθήσει στο μουρλομπλογκ μας η ίδια περιγραφή ως:

«η τροχονόμος των χειρουργών!»

 Ή: «παρ' την στο χειρουργείο σου να σου πει και του χρόνου!!» χαχα!!

Αφιερωμένο στον φίλο-μπλόγκερ που τούτες τις μέρες, μάς ξεδιπλώνει τις ευαισθησίες του...

...από την ...εξέχουσα γωνία που δεσπόζει στο  "μεταμοντέρνο" τερατούργημα-οικοδόμημα, του νέου μουσείου της Ακρόπολης!

Από τη γωνία που συμβολίζει την αλαζονεία, την επιθυμία να τρυπήσουνε τους αιθέρες  τα διάτρητα, τα διαβρωμένα  μυαλά τους!!!

 Πού βρήκαν τέτοιες αιχμηρές γωνίες στη φύση;;;

Η Φύση μόνο να αγκαλιάζει ξέρει, να υπηρετεί, να προστατεύει! Να φέρει τις αιτίες της και τα αποτελέσματά τους...

Δε βλέπω τηλεόραση για να μην απελπίζομαι. Αλλά πώς να μου ξεφύγει  η φωτο του Νέου μουσείου, που είδα σε μπλογκ; Ούτε εκεί να μην μπαίνω;

Φρίκη με έπιασε!

Μπαμπά, λάτρη του αρχαιοελληνικού κάλλους, πρόλαβες και πέθανες... αν μου ζήταγες να σε πάω τι θα σου λεγα;

Και με τη λίγη όρασή σου , -δεν μπορεί -, θα αισθανόσουνα την επικρατούσα αλαζονεία των μεγεθών, την ψυχρότητα των τεχνητών υλών...

θα αισθανόσουνα   τον ασεβή τρόπο με τον οποίο πέτυχαν να υποβαθμίσουν τα γλυπτά του Παρθενώνα, τα σύμβολα του κλασικού ιδεώδους...

θα οσμιζόσουνα τη μεγάλη τους αγωνία να προβάλλουν τα χαμένα κορμιά τους! Τα αρχιτεκτονικά, διανοητικά και πνευματικά «άρρυθμα» μυαλά τους!

Που σέρνονται για λίγη δόξα στο παρόν, ασχολούμενοι ακόμα με την ένδοξη αιωνιότητα!

Με τα σύμβολα του κάλλους και του πολιτισμού - οι βάρβαροι!-

Που θέλουν να ταπώσουν ο, τι ιερό,  οι τάπες κάτω από τους τάπητες της μανιοδοξίας τους!!!

Οι άριστοι (αρχι)τέκτονες της βαρβαρότητας και του αφελληνισμού!

Οι τρομοκράτες της ησυχίας μας! Οι εφιάλτες των προγόνων και απογόνων μας!

Οι βάνδαλοι με τις πολύχρωμες γραβάτες!

Τα τσουτσέκια που περιφέρονται σαν να έχουν καταπιεί κι από ένα μπαστούνι -δυστυχώς χωρίς  κώνειο!

Οι ανίκανοι εραστές που καταφέρνουν μόνο να ασελγούν σε ο, τι βρουν μπροστά τους!!

Αι σιχτίρ πια!

Σχετιζόμαστε,

συσσωματωνόμαστε,

για να έχουμε αργότερα,

ξεριζωμού εμπειρίες

και μπόλικες απορίες...

έχει κανείς αντίρρηση;

όταν παράγγελνα την ταλαιπωρία,

ΕΓΩ,

πού ήμουνα;

όταν σου ζήταγα να με ξεστραβώσεις,

ΕΣΥ,

πού ήσουνα;

μα, χωράνε ευγένειες

σε τέτοιες καταστάσεις;

Αμάν! τι έγινε; ...γέρασα από χτες ;   (για δες!)