.......... ΤΑ ΑΛΛΑ ΜΑΣ BLOGS: Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ, Μ Ο Υ Ρ Λ Ι Α

CameliaHead905.jpg


Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

180 μοιρών στροφές...



Οι μεγάλες αποφάσεις,

εκείνες που αλλάζουν ζωές,

προσφέρονται κατά καιρούς...

 

κι εμείς τις «παίρνουμε»,

ή τις προσπερνάμε...


Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

"Το πεπρωμένο...

...φυγείν αδύνατον".

Στο ενδιάμεσο σκαρφιζόμαστε και καμιά ιστορία για να περνάνε οι ώρες.

Λίγοι είναι αυτοί που -έτοιμοι από καιρούς ανιστόρητους ακόμα- καταφέρνουν να  εκτοξευτούν σε καινούργιες, αχάραχτες  τροχιές Λυτρωτικές για τους ίδιους και για όσους αντέξουν να  τους μιμηθούν...

Λίγοι είναι οι ικανοί και θαρραλέοι που απελευθερώνονται από τον ζυγό των κληρονομημένων περιορισμών κι ακόμα λιγότεροι όσοι τους αναγνωρίσουν...

Ελάχιστοι,  εκείνοι που θυσιάζουν μια ευτυχισμένη ζωή για μια ευτυχισμένη Ζωή!


Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

Μοιάζει φεμινιστικό...

 

Πόσες γυναίκες-ιέρειες

θα  καταδέχονταν

να  χρηματίζονται

για να  «ταΐσουν» Χριστό

τους ανθρώπους;


 


Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

παράκεντρα...



Φοβάμαι όλ' αυτά

που κάνω για μένα

χωρίς εμένα!




Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

Λόγω...

.....

Και σφίγγεις τα δόντια

για να  μη σου ξεφύγουν λόγια θυμού ή δάκρυα λυγμού...

Λόγω της αξιοπρέπειας σου!

 

Κι έρχεται μια ανύποπτη στιγμή πολύ αργότερα,

-μπορεί και χρόνια μετά-,

που αναβιώνει σα χείμαρρος εκείνο το συμβάν,  -λες και στη φύλαγε.


Και τότε, ναι. Τότε, ξεσπάς. Σε λόγια θυμωμένα. Και σε κλάματα.

Λόγω της ανθρωπότητάς σου!


Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

... απ' την αποψινή προσευχή...

....

Να είσαι το Γυαλί το προστατευτικό

που βάζοντας  μπροστά  στα μάτια μου

να  βλέπω τον κόσμον όλο!

....

Να είσαι η Κρυμμένη ενδοσκόπηση 

που μέσα απ' αυτήν να  αναλύω τον εαυτό  μου!

...



passage_by_mrrossi.jpg


Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

εξομολογητικά...


Η αφορμή μού δόθηκε από τα δύο πρώτα  σχόλια που διάβασα εδώ.

Η πρώτη μου γρήγορη αντίδραση, ήταν να κατηγορήσω  τον «υιό και άσωτο»,   να  καταγράψω την κατηγορία και  να την στείλω σε κάποιον   με e-mail. Σήμερα όμως ξαναμπαίνοντας στην εγγραφή και βλέποντας την απάντηση του υιού και ασώτου  άλλαξα γνώμη, παρότι δεν την κατάλαβα τελείως, -μη γνωρίζοντας και το όλο θέμα.

Όμως  με ταρακούνησε το "δέχομαι όποια και όπου θέλεις κουβέντα," ...; αυτό δείχνει μια άλλη πρόθεση,   υπεύθυνη και διαφορετική από τις  συνήθεις μες στο χώρο του διαδίκτυου. 

Που ειδικά το πεδίο των σχολίων και συζητήσεων το βρίσκω ο, τι πιο κατάλληλο για  μια   παρεξηγημένη επικοινωνία  αφού οι άνθρωποι, γενικότερα, επιδιώκουμε να πείθουμε και να επιβάλλουμε τα πιστεύω και τα βιώματα μας στους άγνωστους συνομιλητές μας ή να τους ειρωνευτούμε και να τους καταδικάσουμε για τα δικά τους. Η ανωνυμία και η αφάνεια  των προσώπων μας στο διαδίκτυο, το διευκολύνει.  

Ζητώ λοιπόν συγγνώμη από τον υιό και άσωτο

και από την Παναγάπη που προσέβαλα για άλλη μια φορά.


Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

.....



Ποιος είναι ο δρόμος, ντε;







Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

ακατεργαστα... το άδειο!


πώς πετυχαίνεται το άδειο;

 

Αυτή η κένωση, που λένε, του εαυτού;



Εκείνο που ενώ είσαι με όλες σου τις αισθήσεις στο τώρα,

τις έχεις κάτω απ' τον δικό σου έλεγχο...

εκείνη η ησυχία, εκείνο που μοιάζει με τίποτα κι όμως είναι τόσο πολύ. Τόσο γεμάτο, τόσο παρόν...



Όχι, όχι! δεν είναι η ώρα του οργασμού!

Εκείνη η στιγμή είναι ακόμα μια πάλη σώμα με σώμα με το ...σώμα.

Έχει πολλή γείωση κι ας φαίνεται το αντίθετο.

Έχει πολλή απαίτηση κι ας υποκρίνεται την παράδοση!

είναι κάτω  από νόμους, χρησιμοποιεί μνήμες...

 

Πού να υπάρχει αυτό το άδειο;


είναι η ώρα που λίγο πριν αφανιστεί η ύπαρξή σου,

αναδύεται μια ακόμα ευκαιρία...


είναι εκεί που βρίσκεις τόσους να  ησυχάζουν:

άγγελοι, άγιοι, παραδομένοι, ευτυχισμένοι, αναπαυμένοι...

εκεί που συναντάς τον εαυτό  σου σε μια πρώτη-πρώτη  του μορφή

αλλά και σε εκείνη που έχεις κληθεί να φτάσεις



είναι εκεί που σε περιμένει η εντός σου βασιλεία των ουρανών

να σε νανουρίσει μες στην αγκαλιά της,

να  σε επεκτείνει, να  σε δικαιώσει, να  σε πραγματώσει

ως άνθρωπο, ως ύπαρξη, ως πρόσωπο ...

ως, κατά χάρη, θεό...



α, ρε φεγγάρι σα γεμίζεις

πόσο μας βασανίζεις!


Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

ακατέργαστα... Σκοινί απ’ τον ουρανό;


 

...Και λίγο-λίγο νιώθεις πως αρχίζει να  σε ζώνει εκείνη η κατάσταση του αβάσταχτου άγχους, της πιο μύχιας αγωνίας που κοντέυει   την παράκρουση, την τρέλλα...

Λες: "πιο κάτω δεν υπάρχει..."

Κι ομως θυμάσαι πως υπήρξε... για λίγο...  και από εκεινο  το πιο κάτω είχε αναβλύσει μια δύναμη -ποτέ δεν εντόπισες από πού, ποτέ δεν έχει σημασία-, αλλά βγήκε μια δύναμη, μια αποκάλυψη, μια ώθηση ευεργετική που σε προχώρησε στη ζωή σου.

Τώρα όμως πάλι τα ίδια. Πάλι το αγρίμι μέσα σου. Ακάλεστο, σαρκοβόρο, διψά για το αίμα σου...

 

 

Κι αρχίζεις και ψάχνεις τρόπους να  δραπετεύσεις ή να  αυτοϋπνωτιστέις, -το ίδιο κάνει.

Δε διαλέγεις να  πάρεις  ουσία, ναρκωτικό, ηρεμιστικό, ψυχοφάρμαο, γιατι φοβάσαι.

Φοβάσαι την εξάρτηση, φοβάσαι αυτά που χεις δει με τα μάτια σου, ανθρώπους να  σέρνονται σε μια λειψή ζωή...

Θες κάτι πιο ελαφρύ... έναν  λόγο από έναν φίλο, μια πρόταση από ένα βιβλίο... Γύυρω σου,  δεκάδες αντικείμενα, φωτογραφίες, τέχνης και μη...

 δικές σου σημειώσεις, και φαγητό, πολύ φαγητό. Ορμάς σ' αυτό γιατί -το ξέρεις-,  είναι το πιο γρήγορο και προσιτό «νόμιμο» ναρκωτικό. Αυτό που κοιμίζει το μωράκι σαν είναι ανήσυχο. Αυτό που σου δίνει ενέργεια έστω για λίγη ώρα, μια τέρψη στο λαρύγγι. Ικανοποιείς τη γεύση σου, αναθαρρεύεις για λίγο μέχρι την πρώτη σκέψη. Που σε ρίχνει πάλι ως μνήμη πως να,  πάλι θα παχύνεις, και ως αίσθηση βάρους στα σπλάχνα σου...  Που σε καθηλώνει, που σε κάνει πιο νωθρό και κατι μέσα σου παραπονιέται, εξεγείρεται «και ΄τώρα πώς θα  βγω εγώ από δω μέσα;»

Προχωράς ανάμεσα στα αντικείμενα του σπιτιού. Δεν ανοίγεις τηλεόραση. Δεν  έχεις κάποια καλή εμπειρία πως σε βοήθησε σε ανάλογη περίπτωση. Μάλλον τον εαυτό  σου υποτίμησες,  που έχασες πολύτιμες ώρες απ' τη ζωή σου! Πολύτιμες; Ναι! από τη ζωή; Ναι! Είναι πολύτιμη η ζωη; Μα ναι! Και συνεχώς ελαττούμενη. Συνεχώς και αδιαλλείπτως! Όπως κι η υγεία που την αξιολογείς κάθε φορά που τη χάνεις! Έτσι και τώρα κάποιος  σου κλέβει πολύτιμες στιγμές ζωής! Σήκω πάνω τι κάθεσαι;; .........

................

η συνέχεια είναι στο άλλο μπλογκ...


Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

ακατέργαστα...Το γραμμένο...


 

Ήταν πολύ προσεκτικός οδηγός.

Δεν αρκεί όμως αυτό!

Ποτέ δεν αρκεί να σαι οτιδήποτε,

μέσα σ' ένα πλέγμα σχέσεων...

Ήταν πολύ προσεκτικό το παλληκάρι...

Ο χάρος όμως του χε στήσει καρτέρι μες στο αυτοκίνητο που ερχόταν από απέναντι...

Κι ήτανε μόνο είκοσι τεσσάρων...

 

Πώς να  ξορκίσεις το γραμμένο;

Τι απομένει;

Να  τσιμπιέσαι κάθε πρωί που ξυπνάς, και να  λες

«μιας κι είμαι ακόμα από δω, ας κάνω κάτι...

έστω μια σκέψη καλή για όλη τη γη... τζάμπα είναι!»;

 

 


 


Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

ιστορίες συνηθισμένες που δε συνηθίζονται με τίποτα...


Γνωρίστηκαν σε ένα πάρτυ. Το ίδιο βράδυ αγαπήθηκαν, το επόμενο αποφάσισαν πως θέλουν να  μείνουν για πάντα μαζί. Τα όνειρά τους,  -είτε τα λεγαν είτε δεν  τολμούσαν να  τα πουν απ' την πολλή λαχτάρα και την αγωνία μην τα ματιάσουν-,

 ήταν τα όμορφα και πανανθρώπινα όνειρα δυο ερωτευμένων...

Ήσαν συνέχεια μαζί, για βδομάδες, για μήνες.  Γέμιζε ο ένας απ' τον άλλον, ζούσε ο ένας για τον άλλον. Ακόμα και κείνο το πρώτο βράδυ που αυτή έμεινε στο νοσοκομείο δίπλα στον άρρωστο πατέρα της, και το επόμενο, και το επόμενο...

Ακόμα κι ένα απ'  αυτά τα βράδυα που εκείνη συνέχισε να ξενυχτάει δίπλα στον πατέρα της,

και που αυτός το πέρασε με τη φίλη του απ' τα παλιά -πού βρέθηκε κι αυτή μετά από τόσα χρόνια; πού ξεφύτρωσε από κει που κανείς δεν  την έσπειρε;-,

 ακόμα και τότε τη λάτρευε και τη λατρεύει.

Κι αυτή νόμισε πως του το συγχώρεσε, και για την πράξη και γιατί το μαθε τυχαία, από μια περίεργη σύμπτωση- για καλό ή για κακό ποτέ δε θα της φανερωθεί.

Πάντως του το συγχώρεσε. Γιατί αλλιώς πώς θα συνέχιζαν μαζί; Μόνο που σ' αυτό το μαζί είχαν αλλάξει οι δυνάμεις της ζυγαριάς...

έπρεπε αυτός να  βάλει περισσότερο από αυτήν για να  γεμίσει την έλλειψή της. Γιατί εκείνη,  παρόλο  που τον συν-χώρεσε, έχασε, έχασε πολύ απ' τη δύναμη του έρωτα, της εμπιστοσύνης, απ' το απλωμένο όνειρο, κι ας μην το καταλάβαινε, κι ας μην ήθελε να  το ομολογήσει ούτε στον εαυτό της...

πως από δω και πέρα ουσιαστικά θα  πορευόταν μόνη της...

χαραγμένη η σφραγίδα εντος της, δεν άφηνε πειριθώρια για κάτι διαφορετικό εκτός από το θέατρο. Εκτός  από το «σαν όλα να  ταν όπως πριν»... 

όμως,  μόνη της παντρεύτηκε, μόνη της πορεύτηκε τα επόμενα 10 χρόνια  μέχρι να  αποφασίσουν ένα βράδυ για το διαζύγιο.

Εκείνο το πρωί  το παιδί τους πήγε για πρώτη φορά σχολείο. Κι αυτοί, ανεπίδεκτοι, ατίθασοι μαθητές εγκατέλειπαν το δικό τους. Τον τόπο των σφαλμάτων τους...

(συνεχίζεται στο άλλο μπλογκ)


Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

η ιδέα...



Ψάχνουμε τον άνθρωπο ή το κάτι

που στα χέρια του

κρατάει την ελευθερία μας...


Χιλιάδες ταξίδια αναζήτησης:

"μην τον είδατε;" " Μην πέρασε από δω;"

Μα πώς αποτόλμησες τέτοια  ιεροσυλία;



Ο χρόνος! Αυτός θα  σου δείξει το  δρόμο, τον τρόπο...



Μια επόμενη στιγμή,

που θα σβήσει

την ιδέα

σου

της σκλαβιάς ...



This_is_Freedom__by_DreamingPhotographer.jpg




Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

πωλείται παρελθόν...


σε εξευτελιστική τιμή!!

προλάβετε!!


αφού δε μαθαίνω από τα λάθη μου,

γιατί να τα κουβαλάω κιόλας;; Wink


Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

φτήνεια


όσο (κι αν )

ο ΦΠΑ

ανεβαίνει,


 η αξία  της ζωής

συνεχίζει

να φτηναίνει...


Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

αν κάνω...

ένα απ' τα ερωτήματα

που μου γεννήθηκε

από  τα ζοφερά  νέα:


"αν κάνω πως με ψάχνω, θα με βρω;"



Σάββατο, 17 Ιουλίου 2010

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ

(ήταν σκέψεις του μεσημεριού

και καθόλου μεταξύ τυρός και αχλαδιού)

 

αν ο κάθε ένας από «εμάς», πάρει απ' το χεράκι τον κάθε έναν από «αυτούς»,

αν του δείξει τη μιζέρια της ζωής του,

το κλασματικό της μέγεθος,

αν τον υποψιάσει στα πραγματικά μεγαλεία,

παρουσιάζοντάς του μόνο παραδείγματα όντως ευτυχισμένων...

 

ναι, ναι, θα μου πεις πως θα φτιάξουμε κλώνους 

και πως προτιμάς μεταλλαγμένους όνους

πάνω σε κοθόρνους...

 

άσε με όμως να  ονειρεύομαι,

γιατί μόνον έτσι δεν αγριεύομαι

απ' τη ζοφερή πραγματικότητα!!

........................




σκέψεις τωρινές

 λίγο πριν τα μεσάνυχτα


Γράφω σκόρπιες λέξεις συναισθηματικής εκτόνωσης,

(για να  μη με ...γράψουν οι εφημερίδες...)

Περιμένω τον έναν ή τους 5-6 ικανούς, αποφασισμένους... 

... Αναίμακτα... , με πυγμή, με αγάπη και σεβασμό

προς τον άνθρωπο και την πατρίδα μας...

περιμένω...

στο μεταξύ... 

 

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ

 

Όλο το εικοσιτετράωρο

 

Σε κάθε μετερίζι

 

Ύψιστη πρό(σ)κληση, από το σήμερα για το σήμερα,

για να  υπάρξει αύριο

 

ύψιστη, ελάχιστη προσφορά...

 

στην

 

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ

 

Με κάθε τρόπο...

 

Κόβουμε απ' τις δουλειές μας,

Απ' την ξεκούρασή μας...

 

Και εκεί, συγκεντρώνουμε την ενέργειά μας:

 

στην

 

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ !!! Wink

 


γιατί πιστεύω

ακόμα και στο ...νομοτελειακά αναπάντεχο!


μην περιμένεις τον άλλον να σου πει:

"τσίμπα με, μήπως κοιμάμαι!"

Σκούντα τον!  ξύπνα τον!



 


Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

Η ζέστη βαράει και βγάζει αλήθειες (1)


 

Απογοητευμένη από ανθρώπους-φούσκες, από καταστάσεις-φούσκες,

 

Κουρνιάζω μες στη σιγουριά

των χρόνια δοκιμασμένων φίλων...

 

Πού πήγε η αισιοδοξία μου;

Πού η φλόγα μου;

 

Προσωρινή ανακωχή

Και σύντομα θα  βγω μέσα στα ρίσκα...

 

 

Ευτυχώς γνώρισα πρόσφατα έναν άνθρωπο του Θεού,

δηλ. έναν άνθρωπο που τα χει βρει με τον εαυτό του,

που πορεύεται μες στην κατάφαση της ζωής...

Κι επειδή με συν-πάθησε -μου είπε-

με έχει συχνά στην προσευχή του,

δηλαδή στη σκέψη του!




Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

ΔΕΣΜΟΙ ΑΙΜΑΤΟΣ είπες;

...

«Προχώρα μονάχη σου!», αντήχησε η απάντηση στην προσευχή.

«Έτσι κι αλλιώς ποτέ σου δεν  υπήρξες με κάποιον άλλον. Οι άλλοι είναι για σένα στο βαθμό και στον τρόπο που εσύ τους κατασκευάζεις, τους ιδιοποιείσαι, τους μελοποιείς...

Πάρτο απόφαση:Οι δεσμοί αίματος  είναι επίκτητοι. Είναι καθρεφτισμοί, είναι αναγκαιότητες. Ψευδαισθήσεις μες στη σφαίρα του εφικτού μας... εμείς αιμοδοτούμε, εμείς αφαιμάζουμε...»


Θες και συνέχεια;

Στο επόμενο βλέμμα, στην επόμενη επώδυνη λέξη που θα με εκστασιάσει

και θα μου ανοίξει άλλον ένα καινούργιο κόσμο!



Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

λεπτεπίλεπτη επιρροή...


μπα! παρόλο που δρόσισε

πρώτη μου φορά

που δεν ανέβηκε η διάθεση...


Σε απεργία κι οι αισθήσεις λοιπόν;;


ή μήπως η διαίσθηση πήρε τα ηνία;;


Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

Για μας...


... που κάποιος μάς χρωστάει και τούτες τις βραδινές ώρες

σ' αυτές τις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου να  περάσουμε...

Μ' αυτές τις συνθήκες,

που, 

αν τις καλο-εξετάσεις,  κακές δεν είναι...




 Υ.Γ. η πιο μεταφυσική εγγραφή -από τις δεκάδες- μέχρι σήμερα:

        το βίντεο διαλέχτηκε στην τύχη!!



Κατά τα άλλα, οι επιγραμμαιτκές εντυπώσεις απ' το ταξίδι μας στη μεγαλόνησο, ίσως αύριο...

αφιερωμένες στη Μαρία-Μαρία που έτυχε να ναι η μόνη από τους μπλόγκερς που δεν πρόλαβα να δω...

όμως...


Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Καθώς το φεγγάρι, νύχτα τη νύχτα, γεμίζει...


 

Θα σου πω μια μικρή, απλή συνηθισμένη ιστορία...

Βρίσκομαι απόψε,  28 χρόνια  μετά, πάλι ξανά στο ίδιο εξοχικό μέρος...

ορίστε; Είκοσι οχτώ χρόνια; Ναι, τόσα. Μια επίσκεψη με συνθήκες διαφορετικές τώρα...

Ψάχνω τα αποτυπώματά μου στην ακρογιαλιά,

και τα δικά της επάνω μου...

«πού ήσουνα τόσον καιρό;», με ρωτάει. «Τι έκανες;»

«Βρε ακρογιαλιά, ακόμα και για σένα  ο χρόνος και το νόημα μετράνε με το τι κάνουμε;  Πάς να  κουκουλώσεις  τα δικά σου χάλια; Παρέα με αρμυρίκια και τρεις ψαροταβέρνες σε θυμάμαι,

με 4 σουπερ-μάρκετ, ξενοδοχία με πισίνες και ντιβιντάδικα σε βρίσκω! Καλά που υπάρχει ακόμα η θάλασσα...που αυτοδιατηρείται μπλε και με άσπρα κύματα... καλά που υπάρχουν και 5-6 ψαρόβαρκες, κι ένας γλάρος...  και καλά που το φεγγάρι καθώς γεμίζει,  ασημίζει τα πάντα με τον δικό του ήσυχο τρόπο...»

Ναι, 28 χρόνια  μετά, πάλι ξανά στο ίδιο παραθαλάσσιο μέρος...

Όλοι με σκηνές τότε. Μόνο με σκηνές. Τώρα απαγορεύονται τέτοιες «γυφτιές». Κρυμμένοι σε δωμάτια κάποιας πανσιον ή ξενοδοχείου, φανταζόμαστε το φεγγάρι που καθώς γεμίζει,  ασημίζει τα πάντα με τον δικό του ήσυχο τρόπο... που μάταια ψάχνει για σκηνόβιους  να συντροφέψει στη βραδινή τους κουβεντούλα...

Αχ τότε...

"Επ! Ως εδώ και μη παρέκει! Το ΄τοτε είναι εκεί, το τώρα είναι εδώ. Το ποτάμι κυλάει μπροστά, εσύ  για που το βαλες;" ακούω μιαν αυστηρή φωνή μέσα μου να  μου απαγορεύει κάθε υπόνοια νοσταλγίας κάθε «γιατί να ναι έτσι κι όχι αλλιώς;» που ψάχνουν ευκαιρίες να  ξεμυτίσουν, λίγο άμα τους δώσεις ...αέρα έτοιμα να  σου κλέψουν την τωρινή στιγμή και να  σ' αφήσουν πιο αδύναμο, πιο ανήμπορο από πριν, προσπαθώντας να  ζωντανέψεις κάτι που δε ζωντανεύει σε τούτον τον τοπο και τον χρόνο...

«σεβάσου το εκεί που βρίσκεται», ακούσω πάλι την αυστηρή φωνή. «τι; Στα ...αρχεία;» τη ρωτάω. «

εκεί που τοποθετείται το κάθε τι στο πέρασμα του ποταμού», μου απαντάει... «να  ψάξω στις προσχώσεις λοιπόν», επιμένω. «Πάλι τη μύτη σου σε μέρη απαγορευμένα θες να  χώσεις», επιμένει κι αυτή...

Αφήνω το διάλογο, δε με συμφέρει, αυτή θα νικήσει... μόνο στη ζούλα, φευγαλέα σκέφτομαι -χωρίς να  μου επιτρέπω να  αισθανθώ-  πόσο

Απρόβλεπτα φάνταζαν τότε όλα όσα έζησα τούτα τα τελευτάια 28 χρόνια, παρόλο  που το υποσυνείδητό μου,  φαίνεται πολλά να κανόνιζε, μα δεν μου τα μαρτυρούσε...

 Και καθώς δεν προγραμματίζω το ...απώτερό μου μέλλον αφού το τώρα μου είναι συνήθως τόσο έντονο (ή το κάνω εγώ), όλα κύλισαν πράγματι σαν ποτάμι, ή εξαιτίας του...

άλλοτε σαν ένα καλό όνειρο άλλοτε σαν εφιάλτης...

λέω πως  δε θέλω να  σταθώ σε απολογισμούς γιατί μόνο χρόνο και δύναμη θα μου κλέψουν!

Όμως μια κλαψιάρικη φωνή μέσα μου παρακαλεί: Αχ! Να  περπάταγες λίγο στις «προσχώσεις» να λίγο, όσο πατάει η γάτα!

Σιχαίνομαι τις κλαψιάρικες φωνές! Που δε σέβονται ούτε το φεγγάρι καθώς, νύχτα τη νύχτα, γεμίζει!


Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

...Αλήθεια, γιατί έχουμε έρθει στη γη;...


 Υποθέτω:

1. γιατί δεν πήγαμε στον Άρη!

2. για να μπλεχτούμε σε αλληλοδιαδοχικές  καταστάσεις χαράς, αγωνίας, σπαραγμών, θλίψεων, ελπίδας και απελπισίας κ.λ.π.

να  τα βιώνουμε ξανά και ξανά αδυνατώντας να  δούμε την προηγούμενη και μελλοντική προσωπική μας πορεία, παρά από ελαχιστότατους ανθρώπους που τους δόθηκε το σχετικό χάρισμα  ή η διδασκαλία τού πώς να  γνωρίζουν τα πριν και τα μελλούμενα δικά  τους και των άλλων όσων τους το ζητήσουν!

Δηλ Τα πραγματικά, έντιμα «μέντιουμ», «διάμεσα»,  ανάμεσά μας είναι πάμπολλα!!

 

           3. Για να ενστερνιστούμε διάφορες θεωρίες να  γι αυτές, που να  απαντούν στην ερώτηση να  αλληλοσφαζόμαστε γι αυτές μέχρι να  τις απορρίψουμε για να  ακολουθήσουμε τις επόμενες!

Ποιο παιδάκι «γνωρίζει» τις απαντήσεις  του τύπου «για να  πάρουμε μαθήματα ζωής» ή για να  περάσουμε καλά ή «για να δοξάζουμε τον Θεό;»

 

4.Για να  δούμε ένα χαμόγελο ενός μωρού, μιαν ανατολή ή μια δύση! Για να  γελάσουμε και να  κλάψουμε!

Για να  μετανιώσουμε σχεδόν για όλα όσα κάναμε μέχρι τώρα, και για όσα κάνουμε τώρα!

Για να  γίνουμε ποιητές σ' έναν κόσμο επίπεδο, ή για να ισοπεδώσουμε έναν παραδεισένιο κόσμο!

Για να  ψάχνουμε ασταμάτητα πού είναι ο παράδεισος και πού η κόλαση!

Για να  ευλογήσουμε και να μουντζώσουμε (εαυτούς και αλλήλους)!

Για να  φτιάχνουμε θεούς, τραγούδια, φαγητά, μεγαθήρια ή μινιατούρες, ατεχνίες ή κομψοτεχνήματα...

Για να  κυνηγάμε τον χρόνο παρόλο  που  γνωρίζουμε πως στην πραγματικότητα δεν υφίσταται!

Για να  κυνηγάμε τον άλλον να  τον ερωτευτούμε, να  τον παρηγορήσουμε, να  τον ξεκουράσουμε, να  τον ελέγξουμε, να  τον υποτιμήσουμε, να  τον σκλαβώσουμε, να  τον σκοτώσουμε...

Για να σκορπάμε όλεθρο ή αγάπη ...

 Για να ...

Για να ...

Για να ...

Για να  νιώθουμε μια γίγαντες, μια νάνοι!

Για να  φάμε γίγαντες γιαχνί, ταραμοσαλάτα, σοκολατίνες, παγωτά!

Για να ...

Για να  νομίζουμε, να  υποθέτουμε, να  προβληματιζόμαστε, να  συναυλιζόμαστε, να εξολοθρευόμαστε

Για να φτιάχνουμε καινούργιες ζωές, καινούργιους θάνατους...

Για να μαθαίνουμε πράγματα τόσα πολλά και τόσο συναρπαστικά που να  καταλαβαίνουμε πως δεν ξέρουμε την τύφλα μας...

Για να έχουμε πράγματα, μέχρι να  τα χάσουμε (μυαλά και πράγματα)...

Για να  γνωρίσουμε μέσα από τη διτόττητα την Ολότητα!

 

Για να  χουμε μπλόγκ βρε!

 

Τελειωμό δεν έχουν τα «για να...»

Κι όμως βρήκα! Επανερχόμενη  στην πρωταρχική υπόθεση:

«Ήρθαμε στη γη, γιατί δεν πήγαμε στον Άρη!»

 

 

 

Άλλη μια αυτόματη γραφή έλαβε τέλος, ανώδυνα και ειρηνικά!

Με τις υγείες μας!

 

 


Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

Βρε Ύψιστε! Γίνε ψηλότερος! (για λίγους)



Τι το θελες Θεέ μου εκείνο το «απ' αυτά που κάνω Εγώ εσείς θα κάνετε μεγαλύτερα;» Δυσνόητο ή/και προς παρανόηση! Για «μεγαλύτερα» τα χουμε αυτά που κάνουμε. Σ' αρέσουνε;

Κατέβα ντε λιγουλάκι, να  βάλεις ένα χεράκι! Αμ και τ' άλλο;; Τι το θελες «πύρ ήρθα να  βάλω στη γη!»; Κάτι ιδέες και Συ! Λες και θα μας έλειπαν!

Γράφω με άσπρα γράμματα για να  ξορκίσω τις μαυρίλες γενικώς!


Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

Καλέ μου Θεέ...

-Καλέ μου Θεέ ,  πες μου!

Τι είναι αυτό το τόσο ακριβό που θέλουν να αγοράσουν αυτοί οι πέντε-δέκα

και μαζεύουν απ τους λαούς της γης όλο τους το βιος ;

-Ψυχές. Φοβισμένες.

- Κι εσύ τι κάνεις;

-Ψυχές. Αγνές.

-Και πως θα γλυτώσουμε απ' αυτούς;;

...................


(όποιος φίλος επιθυμεί τη συνέχεια, γνωρίζει πλέον τον τρόπο...)



Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Εύκολα αντίδοτα σε αναπάντεχη θλίψη-λαίλαπα.

 Αν δε θέλω  να  ενοχλήσω άλλον, κι αν θέλω να  εμπειραθώ τρόπους υγιεινούς και ασφαλείς για να  της την βγω με το ...σπαθί μου:

1. σωματική  κίνηση. (ακόμα και χωρίς μουσική), αρκεί να  κινούμαι αργά, σαν το σκουλήκι, με επίγνωση της αναπνοής μου ή σαν να  είμαι όλη από  νερό. Στην  εξέλιξή της, μπαίνω στον   χορό που  προκύπτει!

2. φέρνω στη μύτη μου το αγαπημένο  μου  αιθέριο έλαιο

3. δεν είμαι το συναίσθημα! Είμαι το προσωρινό του κανάλι! Πολλά πράγματα δε «διορθώνονται» κατά πώς τα θέλω, γιατί σε άλλο τόπο ή χώρο, απλά δεν είναι για «διόρθωμα»...στο τώρα μου δεν υπάρχουν αιτιές για  θλίψη παρά μόνο μνήμες (παρελθόν) ή επιθυμίες (νους)

4. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σε πραγματικά δυσμενή θέση και συχνά μη αναστρέψιμη, σκύβω το κεφάλι... αργότερα το ορθώνω και

ευγνωμονώ, ευγνωμονώ, ευγνωμονώ, ευγνωμονώ,


ή...και  βάζω μουσική όπως αυτήν που βρήκα τυχαία, τιμώντας τήν "τυχαιότητα"...




κι όλα αυτά τα ποστάρω χωρίς δεύτερη σκέψη, "ακατέργαστα" ! χαχα!!  Smile


Υ.Γ. ωχ! τι πρόβλημα είχα; αμάν! τα παραπάνω επιδεινώνουν την αμνησία Sad


Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

μαυρίλες...


Ακούγοντας τούτη τη μουσική τώρα

και κάποιους φίλους όλη μέρα...

Ψυχεδέλεια... νομοτέλεια...  ευτέλεια...  νομοτέλεια της ευτέλειας... γλυτώστε με! Γλυτώστε τους! Σε κάθε τηλεφώνημα, σταθερά πια και ένας πόνος! Βάρος, βάρος παντού:

«δεν τα βρίσκουν, χωρίζουν,...  το παιδί άρρωστο,...  δεν ξέρει τι θέλει,...  ακηδία,...  βαρεμάρα,...  προς τι;... κάτι έπαθε,... δεν παλεύεται... ως πότε; Καθήλωση (παρόλη την τρεχάλα), ... απογοήτευση, απογοήτευση,  απογοήτευση... » Αυτό είναι φορές τρεις, παρακαλώ. Σε σύντμηση τού εκατόν τρεις...

Δηθενισμός, φόβος κι απελπισία στο αποκορύφωμα... και η ομορφιά σταθερά κρυμμένη, ξέρει αυτή.

Κρυμμένη σταθερά,  λέω, εξακολουθητικά καλυμμένη. Αυτοαμυνόμενη.  Σε ετοιμότητα να  διεισδύσει στα πάντα! Άντε, ντε!


Όλοι μακριά, όλα μακριά. Μακριά απ το σώμα, απ' τις ψυχής τις επιταγές. Και της συνείδησης. Απονεύρωση ψυχής και συνείδησης: παράλυση, αποσύνδεση, ξέκομμα,  ξέκομμα,  ξέκομμα,  ξέκομμα... ναι αυτό είναι. Αυτό φταίει! το ξέκομμα!

Μόνο στην επανασύνδεση η ελπίδα... με τη φύση, με το φυσικό, με το μπορετό, με το παλιό, το προηγούμενο, το καλά πήγαινε, τι θέλαμε τα μεγαλεία; Τα αλλιώτικα; Βουτιά στο κενό ή στο γεμάτο ήταν; Από  τσιμέντο γεμάτο...



Φοβάμαι, αχ πώς φοβάμαι,  πως τα ίδια θα μου ρχόντουσαν και χωρίς αυτή τη μουσική...

Υ.Γ. Αβιταμίνωση θα διαγνώσει το μουρλομπλογκ μας,  οσμίζομαι:

«Φάε πορτοκάλια, φάε μήλα, και μετά παραμίλα!»,  θα συμβουλέψει...


Υ.Γ.-2 ως φαίνεται ένα διήμερο στην πρωτεύουσα μ ε έβλεψε πολύ... από αύριο, αέρα στα πανιά μου!  οι άλλοι γλάροι περιμένουν!


Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

...ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΞΥΠΝΗΣΑ, ΈΝΑς "ΥΨΙΣΤΟΣ ΤΙΤΛΟΣ ΤΙΜΗΣ" ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕ !!...


Επειδή γράφω εν θερμώ... ο, τι προλάβετε να δέιτε κι ο, τι καταλάβετε!!! χαχα!!

Μα γιατί δε μου κάθεται μία,

μα ούτε μία λέξη από τον

ορισμό για τους ομοφυλόφιλους που έχει δώσει στο παρελθόν

ο Σεραφειμ μητροπολίτης Πειραιώς;;


«ηθικά απονευρωμένοι, με ψυχοπαθολογικές εκτροπές και ψυχασθένειες, με μανία ικανοποιήσεως της ψυχοπαθολογικής των εκτροπής,

που έκαναν αξία ζωής το σωλήνα αποβολής περιττωμάτων»

Πώς είναι σε θέση να γνωρίζει τις αξίες ζωής του καθένα,

πώς την πολυπλοκότητα του ψυχισμού και της βιολογίας του,

και πώς δικαιούται να στιγματίζει και να περιθωριοποιεί συλλήβδην

και αδερφούς μας που δεν προκαλούν ποτέ κανέναν με τις (αβλαβείς προς άλλους) επιλογές τρόπου ζωής τους, που δεν είναι πάντα νοητικές καν;;; πώς;

..........

Αν δεν υπήρχαν τόσοι και τόσοι παρόμοιοι «ταγοί», θα χαμε λιγότερους σχιζοφρενείς (ρωτείστε και ψυχίατρους), και θα μασταν πιο κοντά στη διδασκαλία του Χριστού μας!

............

Η αφορμή της οργής μου είναι τα χτεσινά λόγια του,

λόγω της εναντίον του μήνυσης που κατέθεσε ο Γρηγόρης Βαλιανάτος,

.. «κοινοποιώ εις το ημέτερο ποίμνιο την κατωτέρω έγκληση-μήνυση κατά του προσώπου μου, δηλών ότι δια την ελαχιστότητά μου αποτελεί ύψιστον τίτλον τιμής... » ολόκληρο εδώ

Γιατί πάλι δεν μου κάθονται οι έννοιες ελαχιστότητα και ύψιστος τίτλος τιμής,  δίπλα-δίπλα;;;;

γιατί παλι θόλωσε η ...παμμεγιστότητά μου που ζητιανεύει μια ελάχιστη τιμή τόσα χρόνια τώρα;;;

Γιατί δε μου κάθεται τόση ειρωνεία σφιχταγκαλιασμένη με το «δοξάστε με» ;;;


Πότε ο Χριστός άνοιξε τον δρόμο των μηνύσεων για τους κατηγόρους και σταυρωτές του;;

πότε περιθωριοποίησε ανθρώπους;



Αχ δε συνεχίζω παρακάτω... γιατί τυχαίνει να ξέρω "λίγα και καλά» ρε γμτ!

μα και να μην ήξερα, το πράμα κάνει μπαμ!!

Δε συνεχίζω γιατί, θα μου κόψουν τη 278517-hate-speech.jpg

και την χρειάζομαι για να λέω όσα δε γράφω!! χαχα!!


...παρόλο που δεν επιτρέπεται στους ιερωμένους η προσφυγή στα δικαστήρια δες και δω

(για το δίκιο μας και για την εξουσία ρε γαμώτο!!!)


κι ένας Εσταυρωμένος να μας περιμένει!!! Sad



Ααααχχ!! σταματημό δεν έχω!!




μια ώρα μετά...

μόλις βρήκα αυτή την υπέροχη, ουσιαστική προσευχή...

ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ ΚΥΡΙΕ

Τήν ώρα τού ΠΑΘΟΥΣ,
γιατί σκοτίζεται ό νούς μου.
Τήν ώρα τού ΠΕΙΡΑΣΜΟΥ,
γιατί παραλύει ή θέλησί μου.
Τήν ώρα τού ΠΟΝΟΥ,
γιατί κατακαίονται τά σωθικά μου.
Τήν ώρα τού ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΥ,
γιατί δέν ελέγχω τίς απόψεις μου.
Τήν ώρα τής ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ,
γιατί νομίζω ότι χάνεται τό πάν.
Τήν ώρα τού ΘΥΜΟΥ,
γιατί δέν ξέρω τί κάνω.
Τήν ώρα τής ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ,
γιατί μπορώ νά πουληθώ καί στό Διάβολο.
Τήν ώρα τού ΦΟΒΟΥ, γιατί τά έχω χαμένα.
Τήν ώρα τής ΧΑΡΑΣ,
γιατί μπορεί νά μήν αντέξω τό βάρος της.
Τήν ώρα τής ΑΓΑΠΗΣ,
γιά νά είναι γνήσια.
Γίνε Κύριε, φωτισμός μου καί αντιλήπτωρ μου,
Στίς μεγάλες, τίς μοναδικές ώρες τής ζωής μου.

Πηγή : ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ



αλίμονο μου αν η οργή μου δε με έβγαζε εδώ!!!

μόνο ώρα χαμένη θα χρέωνα στον εαυτό μου..

και θα βρισκόμουνα πιο διαβρωμένη,

αλωμένη από συναίσθημα αρνητικό, πιο λίγη από πριν...


Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

...ΑΣ ΛΑΛΗΣΩ, ΠΡΙΝ ...ΛΑΛΗΣΩ!!!!.... (αυτόματη γραφή)


Αποφάσισα να  σπάσω τη σιωπή μου, τη βουβαμάρα μου των τελευταίων ημερών (βέβαια με την ηθική συμπαράσταση φίλων, αλλά  και δίνοντας «μάχες» με άλλους...)

Πράγματι τούτη η σιωπή είναι τοσο συμπαγής που μόνο με σπάσιμο εξαφανίζεται...

Βουβή μπρος στο κακό που «μας βρήκε», που το φέραμε, που το γαλουχούσαμε χρόονια τώρα με πολλή στοργή κι επιμέλεια,

τον κακό μας τον φλάρο, το κακό του κεφαλιού μας... παντού κακά βλέπουμε να ρχονται κατά πάνω μας, απ' τα πλάγια μας, πάντως έξωθεν, όχι μέσα μας! Α! εκεί όλα είναι νοικοκυρεμένα!

.....................

Περιφρονώ τις  προφητολογίες για χειρότερα, αλλά και το «έχει ο Θεός!»

Τι άλλο να χει και το κρύβει μωρέ ο Θεός;; Ο, τι καλύτερο ήταν να  δώσει,  το έδωσε! Συνείδηση και μυαλό! Τι άλλο παραπάνω να βάλει στο λειτουργικό τού υπολογιστή μας;

Και μάλιστα μας έχει δύο σε ένα! Δηλ και υπολογιστή και χρήστη μαζί!!!

Και προληπτικά αλλά και άμα τη ασθενεία,  μάς έδωσε για αντιβιωτικό την επαφή μαζί Του! Με την προϋπόθεση να αδειάζομε συνέχεια απ' το εγώ μας! Γιατί Εκείνος είναι τεράστιος, πού να  χωρέσει; Το κάνουμε; Μπα! Καλούμε άλλους τεχνικούς ομιοιοπαθούντες, ή το ρίχνουμε στα ..αναλώσιμα. και δώστου αναλώσιμα, κι όλο από μελάνι μένουμε, γιατί το καταξοδεύουμε  Wink την ώρα που  την κοπανάμε απ' τις συμφωνίες μας, απ' τις αξίες μας, απ' τους δικούς μας, απ' τους εαυτούς μας!!

την ώρα που λιαζόμαστε κάτω απ' το σομπρέρο της  καταναλωτικής αποχαύνωσης

και δε μπα να πνίγονται οι άλλοι... όμως, μία είναι η λήθη: πως είμαστε ΟΛΟΙ  στο ίδιο καράβι!!!

μου λένε απ την άλλη πως γίνονται εντατικοι διαλογισμοί με επικλησεις αγγέλων κι αρχαγγέλων και... και...

μωρέ σε μας θα ρθουνε οι άγγελοι;; αυτοί υπερίπτανται του ...σομπρέρου!!!

αυτοί πάνε σε καρδιές, με προθέσεις για αλλαγή νοοτροπίας, μεταστροφή του νοός, μετάνοια, -πώς το λένε;...

"μες στις καρδιές μας αρχινάει το πανηγύρι, τακ τακ εσύ, τακ τακ εγώ," που χει πει κι ο Μίκης...


.........................................................

Δεν κατάλαβες τίποτα ε; «Αυτόματη» γραφή είναι! Τι περίμενες; Μάλλον τον γράφοντα εξυπηρετεί περισσότερο! Όπως ο αυτόματος πιλότος τον πιλότο, όπως το αυτόματο διαζύγιο, έναν απ' τους δύο!!

Όμως μολις έμαθα πως σήμερα είναι η γιορτή της μητέρας!

Και μου ρθε έμπνευση... ραντεβού σε λίγο λοιπόν, στο άλλο μπλογκ!

(πάντως θα συνεχίσω με την αυτοματη γραφή... ποτέ δεν ξέρεις πού βγάζουν οι δρόμοι... και πολύ μ' αρέσει... μου δίνει δύναμη, μου παρουσιάζει το πεδίο των δυνατοτήτων και των πιθανοτήτων!!!)


ελπίζω τούτο το παραλήρημα, να ναι δημοσιεύσιμο... αλλιώς να με το πειτε να το πάρω πίσω... Sad

πάντως αυτό που μου ρθε για τις μανάδες, θα το επιβάλλω! Wink Smile





Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

ΞΥΠΝΑΤΕ ΒΡΕΕΕΕ!!!! ΑΞΊΖΕΤΕΕΕ!!!!!

Μόλις τώρα διαβάζω προτροπή από φίλο μπλόγκερ

να βγούμε με το μάτι του τρελού στο αυριανό συλλαλητήριο...

σωστός ο προσδιορισμός,  δεν απέχει από ένα κομμάτι της πραγματικότητας...

αλλά νομίζω πως απέχει από μεγάλο ποσοστό της πραγματικότητας...


Δείτε ποια θέματα (στους τίτλους των εγγραφών των μπλόγκερς) συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον  ακόμα και τώρα,

μόλις λίγες ώρες πριν το συλλαλητήριο...

μακάρι να  μην είναι αντιπροσωπευτικό το δείγμα

(από πεποίθηση δεν αναδημοσιεύω αηδίες)


Πολλά μάτια δηλαδή είναι υπνωτισμένα, κι όχι τρελαμένα!

Άβουλα, σερνάμενα, αδύναμα, παραδομένα στον ύπνο του «δικαίου», του δε βαριέσαι,

της κουτοπονηριάς, της αδιαφορίας, της ταχυφαγικής ευδαιμονίας, της νομιζόμενης καλοπέρασης...

μάτια κοιμισμένα!!! ΑΝΟΙΞΤΕ ΠΡΩΤΑ

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΡΕΛΑΘΕΊΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΝΤΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΉ!!!

ΑΞΙΖΕΙ!!! ΑΞΙΖΕΙ!!! ΑΞΙΖΕΙ!!!



Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

ΕΓΩ Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΒΑΣΙΛΙΚΗ!!

 

 

Τρέμοντας άρχιζα να ρολάρω το ποντίκι, να  πάω παρακάτω, εγγραφή την εγγραφή,

για να γνωρίσω -έστω και σήμερα-, τη μπλογκερ Βασιλική («η Τέχνη της Ύπαρξης»)...

που μόλις έμαθα πως εδώ και λίγες μέρες δεν  είναι πια κοντά μας, νικημένη απ'  τον καρκίνο...  

Τρέμοντας, γιατί  μου μοιάζει να  ναι πιο νωπό, πιο γνήσιο, πιο προσωπικό το γράψιμο σε ένα μπλογκ τελικά, παρά σε ένα βιβλίο που δεν το χει αγγίξει ο ίδιος ο συγγραφέας του...

Θα μου πεις το μπλογκ το χει αγγίξει;

Κι όμως,  όπως έχω ξαναπεί, συχνότατα μου συμβαίνει όταν κάποιοι εκφράζονται μέσα από τα pixels να αντιλαμβάνομαι πολλά περισσότερα, που,  μετά από ένα τηλεφώνημα ή πληροφορία από αλλού, επαληθεύονται! (δεν είναι δα και αφύσικο)...

Τρέμοντας, γιατί δίπλα απ' τις εγγραφές βλέπω ακόμα να συνεχίζουν να μπαίνουν ζωντανά οι τίτλοι από τις τωρινές εγγραφές άλλων... «Ζωντανά!» Δηλ. σύγχρονα! Από εμάς τους ζωντανούς!

Από  εμάς  που βρισκόμαστε ακόμα σ' αυτή τη μεριά της όχθης! Κι ας μοιάζουμε τόσο πολύ με τη Βασιλική... με την κάθε Βασιλική... γιατί κάποιος άλλος αποφασίζει για τον καθένα μας...  ερήμην μας!

Όσο και να  μου λένε πως «έλκουμε» τη μοίρα μας... «είναι κι αυτό μια απ-οψη», απαντώ. Δεν είναι Η ΟΨΗ!

Όσο κι αν έγραψε η Βασιλική πως μετά τον Γολγοθά της θα επιστρέψει δριμύτερη ανάμεσά μας...   γι αυτήν τα ζάρια έδειξαν άλλα... δεν ήταν σαν τον μπλόγκερ Δ. που είναι σήμερα μια χαρά,  πιο γεμάτος με ζωή από  πριν... 

 

 

Εγώ σ' ευχαριστώ Βασιλική, που μου θύμισες  πάλι πως η ζωή είναι μια φάρσα,

κι όμως πάνω της χτίζουμε και χτίζουμε και χτίζουμε...

κι η ίδια η Ύπαρξη μάλλον γελάει μαζί μας ή μας λυπάται που δεν γνωρίζουμε ούτε στο ελάχιστο την "τέχνη" της που αναζητούσες και μέσα από το μπλογκ σου,

αλλά σαν μεθυσμένοι συνεχίζουμε να τρεκλίζουμε...

 

Να σαι καλά εκεί που είσαι, Βασιλική...  κι ο Αναστημένος Χριστός να  αγκαλιάζει, να παρηγορεί, να  δυναμώνει  το κοριτσάκι σου, την πριγκήπισσά σου!


 

 


Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Αχ! Τι τραβάμε και μείς οι φιλήδονοι και άμεμπτοι!!


Αχ! Ως είδηση, τάχα, βλέπω σε μπλογκς να  έρχεται για την γνωστή πια πορνοσταρ: ότι μας ετοιμάζει -λέει-, το επόμενό της βίντεο! (και πόσες ακόμα επίδοξες ετοιμάζουν τα δικά τους...)

Αχ! Που η κρυμμένη -πίσω απ' αυτήν- είδηση θα σχετίζεται πάλι με τα οικονομικά και πολιτικά της «εκλεγμένης δικτατορίας» του τόπου μας!

Αχ! Που για άλλη μια  φορά κάποιοι  στοιχηματίζουν πάνω στο γενετήσιό μας ένστικτο και στην ταχύτατη αντίδρασή μας να καταδικάσουμε την πόρνη, τις πόρνες,... να φανούμε για άλλη μια φορά άμεμπτοι και αμέτοχοι!

Αχ! Που μου μπήκε η ιδέα πως όλοι οι εμπλεκόμενοι, -ηθοποιοί Exclamation mark, προαγωγοί κ.λ.π. πληρώνονται αδρά απ' τους (όποιους) κυβερνώντες,  κι όχι με ψιλά από εταιρεία βιντεοπαραγωγής! Είναι δηλ. πια,  υψηλόμισθοι δημόσιοι υπάλληλοι!

Αχ! Τι τραβάμε και μείς οι φιλήδονοι, οι ανεύθυνοι και άμεμπτοι!!


Κυριακή, 4 Απριλίου 2010

Αναστάσιμο παραμιλητό


 

Ανάσταση του Χριστού!

Αμηχανία και οικειότητα συγχρόνως απέναντι στο γεγονός: ε, όπως κάθε χρονιά ξέρουμε τι μας περιμένει... γνωστές οι διαδικασίες, τα γεγονότα, τα επακόλουθα...  

Όμως, φέτος ένιωσα την άβυσσο κάτω απ' τα πόδια μου να μεγαλώνει...

Την  αμηχανία να παίρνει το πάνω χέρι: Να ναι ο τρόπος Του για να Τον αναζητήσω  πιο ένθερμα, πιο συνειδητά;


Σάββατο, 3 Απριλίου 2010

Ψάχνοντας για Θεό...

Ο Πνοοδότης του σύμπαντος κόσμου μες στο μνήμα Του στέκει άπνους...

οι πασχαλιές ευωδιάζουν υπόσχεση Ανάστασης...

 

Απόλυτη σιωπή, σκοτάδι, ακινησία: μ' αυτά τρέφεται μια κυοφορούμενη Ανάσταση...

 

Τολμώ για λίγο μες στο μνήμα μου και γω να μπω και βρίσκω:

έρωτες, επιθυμίες, φωτιές, παράδεισους και κολάσεις,

πείσματα και όνειρα, στοχασμούς ημιτελείς, πράξεις ολέθριες, ασυγχώρητες,

λόγια ανείπωτα, αποφάσεις ανέγγιχτες.

Όλα εκεί.

Ψάχνοντας κάποιον να μου δώσει το φιλί της Ζωής...

Ψάχνοντας για Θεό...


καλή Ανάσταση!


Παρασκευή, 2 Απριλίου 2010

Ένας Θεός...


Ένας Θεός προσφέρει ολόκληρο τον εαυτό Του...  

Χωρίς  ίχνος  ιδιοτέλειας,  μήτε ασυνείδητης,  

γιατί είναι πέρα για πέρα συνειδητός στην πρόθεσή Του απέναντί σε ένα προς ένα

τα πλάσματά Του,


να  τα απελευθερώσει από έναν θάνατό τους

που σκαρφίστηκαν

ο οποίος δεν έχει νόημα, δε φέρει συνέχεια,  εξέλιξη, αιωνιότητα...

 

Κενός από όποια μορφή ή μέγεθος τού εγώ, (και γι αυτό πανίσχυρος),

μας χωράει όλους, μας συνχωράει!

 

Μας άφησε και μας αφήνει να ξεσπάμε πάνω Του όλα τα μιαρά αισθήματά μας

μπας κι απαλλαγούμε από αυτά,

μπας και μας τελειώσουν...

 

Και μεις, επίμονα, μεθοδικά, τυφλά επαναλαμβανόμενοι, ανίατοι,  

Τον μαστιγώνουμε, Τον εμπαίζουμε, Τον εξευτελίζουμε, Τον σταυρώνουμε...

όπως κάνουμε και σε κάποιους ανθρώπους,  από τότε που ξεκίνησε ο κόσμος...  

όπου μέσα τους έχει κρυφτεί Εκείνος.

 

Ευτυχώς που κάποιοι πασχίζουνε

με νύχια και με δόντια,  

να κρατάνε αναμμένη κι από μια αναστάσιμη λαμπάδα...  

 


Παρασκευή, 2 Απριλίου 2010

για την Βίβιαν...Επειδή η Αγάπη μόνο συνέχει, μόνο συσπειρώνει...

 

μπαίνοντας στο νετ μετά από μέρες αποχής, βρήκα την είδηση για την μπλόγκερ Βίβιαν που δε θα ναι πια ανάμεσά μας...

Είδα για πολλοστή φορά πώς ένας άνθρωπος αγάπης συσπειρώνει τόσους μπλόγκερς -σίγουρα την κατηγορία εκείνων που το μπλόγκιν δεν είναι τρόπος φυγής απ' τη ζωή,  

αλλά πρόσθετος για πιο έντονη και υπεύθυνη συμμετοχή στα ανθρώπινα...

 

Είδα για άλλη μια φορά τη δύναμη που μεταδίδεται ακόμα και μέσα από τα pixels, τη συνεισφορά αναδημιουργίας του περιβάλλοντός μας!

 

Καλό ταξίδι κι από μένα Βίβιαν που, αν και δεν έτυχε να  σε γνωρίσω όσο οι άλλοι,

να, που η γνωριμία μας αρχίζει από εκεί που βρίσκεσαι όπου δεν υπάρχει ο χρόνος, μα η όντως  Ύπαρξη, η Αγάπη,  η Αιωνιότητα...


Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΣΟΥ ΜΕ ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗ ΔΕ ΣΩΝΕΤΑΙ..., ΜΕΣ ΣΤΗ ΜΙΖΕΡΙΑ ΤΗ ΘΟΛΗ ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ ΧΩΝΕΤΑΙ!!


Ξέρεις; Σοβάρεψα! Και δε μου πάει!

Ξέρεις; Θύμωσα! Και δε μου πάει!!   

Γιατί το χαμόγελο μού ανήκει! Όπως και το δάκρυ! Γιατί αυτά είμαι εγώ!

Πάνε πακέτο με την ψυχή μου, -σ' αρέσει δε σ' αρέσει!

Αυτά είναι η δύναμή μου, η ελευθερία μου, -σ' αρέσει δε σ' αρέσει!

Κι όσο πας να μου τα περιορίσεις, τόσο αντρειώνομαι!

Πάρε μου ο, τι θες!

κακομοίρη μου!  που νομίζεις πως αφαιρώντας το από εμένα,

προστίθεται σε σένα...

Χαχα! Μ' έκανες και γέλασα!


Αυτά που σου λείπουνε δεν αποκτιούνται κλέβοντας, φίλε!




Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

ακατέργαστα...Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ...


 

 

Η ζωή μου όλη

μέσα στη φορμόλη

γύρω-γύρω όλοι

να με νουθετούν

να με συμβουλεύουν, να με συρρικνώνουν

να με καθοδηγούν...

 

Η ζωή μου όλη

είχε λίγη σχόλη...

δεν κάνω όλο τον απολογισμό

μη χάσω το λογαριασμό...

 

Τώρα πια όμως επιμένω: δε θα περιμένω

να μου δώστε πίσω τα φτερά μου

για να ξανάβρω την υγειά μου.

Είμαι κάρβουνο αναμμένο!

μην πλησιάσετε! εσείς θα χάσετε!

 

Κάνε, Θε μου, τούτο το ρίγος που με διαπερνά

να ναι το χαμένο σφρίγος

 και να μην κυλίσω στα «ξανά και ξανά»...

Κάνε τούτη η απογείωση, η έξαρση,

να μην έχει εγωισμό, μην έχει έπαρση...

Επί τέλους να εκτοξευτώ

άλλο να μην ξοδευτώ...

Να βλέπω  την τύχη μου την απέραντη, την ευλογία

που μέσα από λαβύρινθους, σπηλιές και δυσπραγία

φτάνω στο Φως το αξόδευτο

που χρόνια το περίμεναν

οι ίσκιοι μου, τα λάθη, οι αδυναμίες και τα πάθη μου...

Κάνε με όλα τούτα να αγαπήσω

το γόρδιο δεσμό μου -επί τέλους- να λύσω...

 

Κάνε με ν' αγαπάω, ν' αγαπάω, ν' αγαπάω... 

γιατί δίχως αγάπη και συμπόνια

 πού μπορώ να πάω;

 

Κάνε με να δέχομαι,  να διακρίνω από μακριά

πως ο, τι καλό ή κακό ήρθε ή θα ρθει εμπρός μου

είναι και ο θησαυρός μου...

 

Βοήθησέ με Θε μου,

ο, τι αθώο και όμορφο να περισώσω

να πάψω να πουλάω την ψυχή μου όσο-όσο!

 

Η ζωή μου όλη

κάθε ώρα λιγοστεύει

τα όνειρα ληστεύει

και με ξεγελά.

Κάνε να μη χρειάζομαι

όνειρο κανένα

και πάντα να στοχάζομαι

πως η ζωή είν' το ύψιστο δώρο για μένα.

 

 

 

 

Θε μου για άλλη μια φορά

-ξέρεις εσύ-, μη με πάρεις στα σοβαρά!

παίζουνε μέσα μου η λύπη κι η χαρά!

 

όμως,  αν τίποτα δεν έχεις κέφι να μου κάνεις

μη με ...αποκάνεις...

 

άφησέ  μου τουλάχιστον

τούτη την αξιοσύνη

που τη λένε ευγνωμοσύνη...

 


Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010

Με το μωρό μου αγκαλιά!


Αχ! Επί τέλους το πήρα στα χέρια μου, στην αγκαλιά μου!


Μήνες το 'χα μες στα σπλάχνα μου, τα βράδυα να με κλωτσάει, τις μέρες να το περιφέρω με έγνοια...

Και νατο τώρα...  Μου το σένιαραν και  μου το έστειλαν για τις «τελικές διορθώσεις», πριν το πάρουν κι οι αναγνώστες  στη δική τους αγκαλιά!

Καλέ, τι να διορθώσω απ' αυτό το κουκλί; Υπάρχει μάνα που δεν έχει το μωρό της για το  ωραιότερο του κόσμου; Wink

Και μάλιστα αποφάσισα να το βγάλω στο φως της ...δημοσιότητας.

Να το νταντέυω, να το παινεύω, να  μην το ...συμμαζέυω! 

Κι όχι σαν τα μεγαλύτερα αδερφάκια του,  που τα απομάκρυνα από μένα,  αμέσως μόλις γεννήθηκαν!

Όσο μεγαλώνω γίνομαι πιο υπεύθυνη μαμά! Wink


baby-00021 copy.JPG


_Book__by_TheFlames.jpg




Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

ακατέργαστα...ΑΓΑΠΗ, Μ’ ΑΚΟΥΣ;;;

 

-Μα όχι βέβαια! Πού να σ' ακούσω; Δεν έχω αυτιά!

-Πού είσαι; Πώς είσαι;

-Υπάρχω! Γύρω σου! Κολυμπάς μέσα μου! Αυτό να σου φτάνει και να σου περισσεύει!Παντού αποκαλύπτομαι, συνεργώ, επιβάλλομαι ή αποσύρομαι,  ανάλογα... διαβρώνω ή εγκαταλείπω, φαινομενικά...

-δεν είσαι συναίσθημα;

- Ας γελάσω! Είμαι κάτι πολύ μεγαλύτερο που γειώνομαι και μεταμορφώνομαι σε συναίσθημα για να με αντι-ληφθείς!

 

.....................

Εγώ πότε αγαπάω στ'αλήθεια;

Μάλλον ΑΓΑΠΑΩ όταν μπορώ να συναντιέμαι ουσιαστικά με οποιονδήποτε και οτιδήποτε...

Όταν ανακαλύπτω πως βρίσκομαι μέσα σ' όλα

και όλα μέσα σε μένα...

Όταν  παραιτούμαι από τα νοητικά φίλτρα ή ...παραινέσεις!

Όταν νιώθω να χωράω μέσα μου τα πάντα,  χωρίς λόγο...

Όταν αφήνομαι να ρέω, με εμπιστοσύνη, χωρίς αντίσταση,

 

ΑΓΑΠΗ μπορεί να ναι η διαδικασία της επούλωσης μια πληγής...

 

ΑΓΑΠΗ μπορεί να ναι αυτό που πολλοί προσευχόμενοι έχουν εκφράσει σαν σπάσιμο της  καρδιάς τους από μια πλημμύρα που περιλαμβάνει το καθε τι...

ή που επιθυμούν να μπορούσαν να την κόψουν σε κομμάτια να την μοιράσουν στον κόσμο...

 

ΑΓΑΠΗ Μπορεί να ναι ο πόνος  που νιώθει κάποιος καθώς πατάει ένα λουλούδι...

μπορεί να ναι αυτό που έκανε εκείνη τη γυναίκα που,  περπατώντας στην άκρη ενός γκρεμού, είδε κάτω στα 100 μέτρα μια λιονταρίνα με τα λιονταράκια της να κλαίνε κι έπεσε απ' τον γκρεμό για να γίνει η τροφή τους...

 

μπορεί να ναι μια  απροσδόκητη  βαθύτερη ανάσα που σε απελευθερώνει...

 

ΑΓΑΠΗ μπορεί να ναι ένα ξαφνικό  δάκρυ μες στη σιωπηλή σου ώρα...

ΑΓΑΠΗ μπορεί να ναι η ικανότητα να προσφέρεσαι εκεί που δε σε θέλουν, που σε φοβούνται, που σε αγνοούν... 

μπορεί να σου χει χτυπήσει την πόρτα η ΑΓΑΠΗ όταν νιώθεις μόνιμα δυνατός

 ή όταν  δε σε νοιάζει να σαι δυνατός...

Πάντως με συγκινεί πολύ αν τύχει να ακούσω τούτο που προκύπτει από τα καλά της ορθοδοξίας: «κάνε αγάπη και δώς μου αυτό» ή το άλλο: «το λέω στην αγάπη σας!»

Με παραπέμπουν σε κάτι ευρύτερο από εμένα, που είναι στην περιφέρεια του εαυτού μου.

Γιατί μόνο από εκεί μπορώ πραγματικά να δώσω και να το ξεχάσω, μόνο από εκεί να ακούσει η καρδιά μου ανεπηρέαστη από τις ....ωτοασπίδες του νου..

 

συχώρα με ΑΓΑΠΗ, που βάλθηκα να σε ορίσω...


Αυτά τα ολίγα με αφορμή την εγγραφή του φίλου Δημήτρη...

 

Υ.Γ.  Η εγγραφή ή θα αποσυρθεί ή θα συμπληρωθεί αργότερα...


Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

ζηλεύω........


"Η ζωή μου κέρδισε ασφαλώς σε αλήθεια

και η ψυχή μου γνώρισε μια χαρά χωρίς όρια."


               Μαχάτμα Γκάντι  (1869-1948


gkanti.jpg


Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

ακατέργαστο...άτιτλο...έτσι, όπως μου ψιθυρίστηκε..., πάντως Χριστουγεννιάτικο...

 

Τη μέρα των Χριστουγέννων προτιμούσες να σαι μόνος. Εξάλλου είχες «καλεσμένο στο τραπέζι σου τον Χριστό», έλεγες και τα μάτια σου φέγγανε...

Σε λέγανε μονόχνωτο...

Περπατούσες πάντα μονάχος: αλλοπαρμένο σε λέγανε.

 

Όταν τους προέβλεπες πράγματα,  προφήτη σε λέγανε...

Όταν τους γιάτρευες τα παιδιά τους, έτσι διαισθητικά, γιατρό σε αποκαλούσανε...

Όταν τους συμβούλευες για τις δουλειές τους, μάγο...

Όταν, για τις όποιες σχέσεις τους,  ψυχολόγο σε αποκαλούσαν.

 

Κανείς δεν άντεχε να σε βλέπει να σαι ο εαυτός σου, έτσι δίχως ταμπέλα, χωρίς ιδιότητα θαυμασμού ή επίκρισης...

 

Όταν πέθανες, άγιο σε είπανε...



ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!



Christmas_Tree_by_Siril.jpg



Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009

Μια χαρά φυσιολογικός!

 

 

Κάτι σε πιάνει ανάμεσα σε θλίψη, απογοήτευση, εμετό και θυμό

μ'  αυτό το μπάχαλο που λέγεται προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα;

Τότε είσαι μια χαρά φυσιολογικός!


Αν δεν αντιδρούσε έτσι ο ψυχισμός σου, τότε να ανησυχούσες, τότε να θλιβόσουνα!

 

Κάτσε εκεί πέρα, άνθρωπέ μου, μες στην ησυχία σου, να ακούσεις τον πόνο σου,

τη διάθεσή σου, να δεις τις πληγούλες σου, τις ομορφιές σου!

Ο, τι πιο φυσιολογικό, δυναμωτικό, αληθινό και θεραπευτικό!!


Κάτσε εκεί πέρα, κι άσε τους κατά  φαντασίαν υγιείς, ευτυχείς, Χριστιανούς, πολιτικά ορθούς ή καθισμένους

να ζουζουνίζουνε πέρα-δώθε

μετεωριζόμενοι ανάμεσα σε στρας, συνταγές γεμιστής γαλοπούλας, κολώνιες, ρεβεγιόν, παπιγιόν, λαμπερά κραγιόν

να περιμένουν και φέτος τα Χριστούγεννα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους σαν τα κουστούμια τους,

σ' αυτή τη χριστιανική χώρα!


Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

"Αναβάσεις"

έφυγε προχτές από κοντά μας ο ιερομόναχος Ευσέβιος Βίττης ένας απ' τους ανθρώπους

που έχουν  διαλέξει να προσφέρουν στον εαυτό τους

το ακριβότερο δώρο: τον ιδιο τον Θεό! τη συνεχή επικοινωνία μαζί Του...

εραστής της αφάνειας και της προσευχής,

μας άφησε -πολύτιμη παρακαταθήκη- λίγες σκέψεις του...

από το μικρό βιβλιαράκι "Αναβάσεις", η ανάλυσή του στο "Ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ" του Τελώνη.


5-anabaseis-1.JPG5-anabaseis-2 copy.jpg


Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

...οι "εποχές" μας...

Πότε φυλάξαμε τα χειμωνιάτικα, πότε τα ξαναβγάζουμε! Σαν χτες μου φαίνεται! Περνάνε οι εποχές στο τάκα-τάκα. Τις ζούμε άραγε,; Τις φχαριστιόματε;

Τις προσωπικές μας «εποχές»; Τις ζούμε κι αυτές; Ξέρουμε να τις αποχωριζόμαστε, να δίνουμε τη σκυτάλη στην κάθε επόμενη;

Μπορούμε να αφήνουμε το παρελθόν να «πάει στο καλό»; Στον προορισμό του;

Μπορούμε να ζήσουμε με το τώρα κι όχι με κάποιο φάντασμα του;

 

Άλλη -λένε- ήμουνα στις αρχές του καλοκαιριού, άλλη είμαι τώρα στην αρχή του χειμώνα! Το δέχομαι; Το παραδέχομαι; Το σέβομαι;

Μπα! Δε βλέπω χαΐρι για ελόγου μου! Ίδια τα μυαλά μου, ίδιες οι εμμονές μου!  Μόνο μια θέληση πάντα σιγοβράζει! Στο σιγανό και στο μουλωχτό, όμως τι να σου κάνει; Κρέας βραστό κι όποτε γίνει; Περνάει η ζωή με τη δική της φόρα, δίνει μια στο τσουκάλι και ...τρέχα τώρα!

Η θέληση για αποφάσεις απαιτεί τη δική της θερμοκρασία: Να καίγεσαι, να φλέγεσαι! Αυτή είναι η ουσία!

Φροντίστε για σας τουλάχιστον! Ζήστε την κάθε «εποχή» σας, όσο κι άσχημη να φαίνεται! Έχετε πολλά να μάθετε! Να βλέπω και γω μπας και ζηλέψω κι ανασκουμπωθώ!! Wink


λατρεμένο τραγούδι "εποχής":

DIANA ROSS - DO YOU KNOW




Profile

anatash Σοφία Κου
Αναζητώντας την ελευθερία τού να μην είμαι αρεστή...
Το προφίλ μου


(οποιοδήποτε κείμενο ζητηθεί
το παρέχω ΚΑΙ ενυπόγραφο)

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Σεπτέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
Powered by pathfinder blogs